Οι 318 Πολωνίας κρέμασαν πανό για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα
Συναγωνιστές από τη Χιλή 🇨🇱 τιμούν με αποφασιστικότητα και τόλμη τον Κωνσταντίνο Κατσίφα. Απαντώντας στο κάλεσμά μας, πραγματοποίησαν δράσεις υπέρ του Έλληνα μαχητή, που σκοτώθηκε από τα αλβανικά πυρά της RENEA (ειδικές αλβανικές δυνάμεις) στους Βουλιαράτες της Βορείου Ηπείρου.
Οι δράσεις έγιναν στο δημαρχείο της κοινότητας Pudahuel, ως πράξη μαχητικής μνήμης.
Kostas Katsifas Presente - 28/10/2018
Fuck Albania - Kostas Katsifas
Compañeros de Chile 🇨🇱 honran con determinación y valentía a Konstantinos Katsifas. Respondiendo a nuestro llamado, llevaron a cabo acciones en apoyo del combatiente griego que cayó luchando bajo el fuego albanés de la RENEA (fuerzas especiales albanesas) en Vuliarates, en el Epiro del Norte. Las acciones se realizaron en el ayuntamiento de la comunidad de Pudahuel, como un acto de desafío y memoria combativa.
Kostas Katsifas Presente - 28/10/2018
οι Combat 318 Ισπανίας ήθελαν να τιμήσουν τον Κωνσταντίνο Κατσιφα
Ο ίδιος ο αρχηγός του τμήματος της Ισπανίας έδωσε τις μέγιστες τιμές για έναν αληθινό μαχητή που έδωσε την ζωή του κραδαίνοντας το όπλο ψηλά όπως αρμόζει σε αληθινούς μαχητές
Ο Κώστας Κατσιφας είναι ένας ήρωας
Kostas Katsifas he is a hero
Από Ισπανία για Κώστα Κατσίφα και την Αλβανική Αστυνομία
Kostas Katsifas presente - Fuck Albanian Police 28/10/2018
Από το Μακρινό Ισημερινό (Εκουαδόρ)δράσεις για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα
Οι τέχνες του μέλλοντος θα είναι αναστατώσεις καταστάσεων ή τίποτα
Στο άκουσμα του προσωνυμίου Unabomber (University and Airline Bomber), με το οποίο είναι ευρύτερα γνωστός ο Theodore john Kaczynski, ευθύς αμέσως μας έρχεται στο νου, σχεδόν ασυνείδητα, ότι πρόκειται για κάτι ή κάποιον που σχετίζεται με βόμβες. Είναι όμως κάτι πολύ παραπάνω από απλές «έξυπνες» ή μη βόμβες το ανωτέρω όνομα. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με μια ιδιοφυία των μαθηματικών και καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και η δραστηριότητα του δεν είναι η και η πλέον συνήθης όσον αφορά τουλάχιστον την συνάφεια της με τον επαγγελματικό τομέα. Και αυτό είναι που κάνει τη διαφορά στον τρόπο αντιμετώπισης που είχε ο ίδιος και η δράση του. Το σύστημα και οι ειδήμονες του επί παντός επιστητού, κάθε φορά που έχουν να αντιμετωπίσουν ένα φαινόμενο, φροντίζουν να το κριτικάρουν εξαρχής προκειμένου να το εντάξουν στο δικό τους σύστημα λογικής και επομένως να μειώσουν την όποια αξία του και την σφαίρα επιρροής του πάνω στην κοινωνία, φροντίζουν ξανά να δικαιολογήσουν και το παραμικρό που μπορεί να αποδεικνύει την ανεπάρκεια του ίδιου του συστήματος και συνάμα την αναγκαιότητα της καταστροφής του. Κάτι τέτοιο φυσικά και δεν το θέλουν και για αυτό εφευρίσκουν ένα πόρισμα, σαν έκδοση δελτίου ασθενείας που έχουν οι ιατροί, μόνο που στην περίπτωση αυτή έχουμε να κάνουμε με πολιτικό πόρισμα με κοινωνιολογικά στοιχεία και όρους και αντί των ιατρών έχουμε να κάνουμε με ένα κατασταλτικό μηχανισμό που εκφέρει πόρισμα-συνονθύλευμα ψυχολογικών συμπερασμάτων, κατά το δοκούν πάντα, μη μπορώντας να δικαιολογήσει επαρκώς το γεγονός ότι ένας εγγράμματος άνθρωπος που ασκεί μια ιδεολογική βία, τόσο μέσα από τα κείμενα του όσο και με τις πράξεις του, έχοντας μια θέση μέσα στο σύστημα και μια καταξίωση(καριέρα), είναι ταυτόχρονα ένας πολέμιος του ίδιου του συστήματος. Καταλαβαίνει ο καθένας πόσο εκμηδενιστικό είναι αυτό το γεγονός για το σύστημα και τους όποιους μύθους αυτό συντηρεί. Επιπρόσθετα, ζυγίστε την σημασία της δραστηριότητας από άποψη όχι ωφέλειας, αλλά ο αντίκτυπος που έχει στα ΜΜΕ και στην όλη εικόνα που θέλει να παρουσιάσει το σύστημα, ως διαχειριστής ενός ευρύτερου συνόλου επιχειρήσεων της κοινωνίας( π.χ των αντιρατσιστικών οργανώσεων -επιχειρήσεων), όταν ο δράστης δεν είναι κάποιος εξαθλιωμένος κάποιας άχαρης τσιμεντούπολης ,αλλά στον αντίποδα είναι κάποιος με κύρος στα μάτια της κοινωνίας, έστω όσον αφορά τους τύπους που κρατάει μέσα της η κοινωνία (υπολείμματα της παλιάς παραδοσιακής κοινωνίας), με την έννοια ότι όποιος έχει μια καλή και καταξιωμένη εργασία π.χ ιατρός, δικηγόρος, μπάτσος, στρατιωτικός, είναι συνάμα και άξιο μέλος μιας κοινωνίας, ασχέτως της ηθικής που διέπει το κάθε άτομο. Στην περίπτωση Unabomber οι δικαιολογίες μόνο ανεπαρκείς ήσαν.. Πόσο μάλλον για να ακυρώσουν την σπουδαιότητα των πεπραγμένων του. Η δραστηριότητα του ήταν η καλύτερη απάντηση στους αριστεριστές ψευτοανθρωπιστές του κώλου , όταν μάλιστα έχουν το θράσος να λένε: «Πολιτικό» και έγκλημα: ο αδύνατος συνδυασμός! Όταν μιλάμε για βία ας είμαστε τουλάχιστον ρεαλιστές. Δεν υπάρχει καλή και κακή βία, ούτε και επιβλαβής και λιγότερο επιβλαβής βία.
Υπάρχει μια βία καθαρή που εξιλεώνει και μια βία μυθική που ενοχοποιεί. Όποιος εθελοτυφλεί ανήκει στο σιδηρούν παραπέτασμα του σύγχρονου αριστερισμού, αυτής της τάσης που ο ίδιος ο Λένιν αποκαλούσε «παιδική αρρώστια του κομμουνισμού»! Επομένως η προσπάθεια της δικτατορίας των ειδικών του συστήματος να τεκμηριώσουν και να βαφτίσουν τον οποιοδήποτε εναντιώνεται σε αυτό κάθε φορά ,σχιζοφρενή ή παρανοϊκό, σε πλήρη αντίθεση πάντοτε με τους υπηρέτες του οι οποίοι φυσικά σύμφωνα με τους ειδικούς χαίρουν «άκρας υγείας» και «καλώς»κατέχουν την/τις θέση/εις που έχει/ουν., μόνο επιτηδευμένη μπορεί να χαρακτηριστεί και τίποτα παραπάνω! Δεν θα σταθούμε στα κίνητρα και την ψυχική κατάσταση του Unabomber, γιατί μια τέτοια διάθεση βολεύει πάντα το σύστημα ώστε να βρίσκει μελανά σημεία για την έκαστη προσωπικότητα. Εμείς θα επικεντρωθούμε στην ουσία της ρητορικής του, μιας ρητορικής που ενοχλεί και στηλιτεύει την υπερκοινωνικοποιημένη εικόνα που προβάλουν σκόπιμα οι μαζάνθρωποι του διεθνισμού για την ανθρώπινη φύση. Η εκτενής έκθεση βιογραφικών στοιχείων για τον Unabomber δεν είναι σκοπός του παρόντος . Θα πούμε μονάχα ότι το να είναι 17 χρόνια ασύλληπτος από το FBI, οι απώλειες από τη δράση του να ανέρχονται σε 23 τραυματίες και 3 νεκρούς, ένα μανιφέστο 35.000 λέξεων και μια εξοντωτική ποινή της τάξεως του 4 φορές ισοβίων συν 30 χρόνια και η έκτιση αυτής στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Φλωρεντίας στο Κολοράντο σίγουρα λένε πολλά! Ο συγγραφέας του πονήματος «Η βιομηχανική κοινωνία και το μέλλον της», επιτίθεται όχι στην αριστερά σαν κίνημα ούτε στο να δηλώνει ή να είναι κάποιος αριστερός τουλάχιστον στις μέρες μας, αλλά σε εκείνη την άρρωστη κατάσταση νοητική και ψυχική στην οποία βρίσκονται πολλοί αριστεροί(αριστερισμός-μια κατάσταση στην οποία τα μη-θύματα μιας κατάστασης εντός της κοινωνίας μπαίνουν από μαζοχισμό και αίσθηση εσωτερικής κατωτερότητας στο ρόλο των θυμάτων, βάζοντας τον εαυτό τους στην διαδικασία της θυματοποίησης).
Μιλάει για μια επανάσταση όχι πολιτική όπως θα περίμενε κανείς, αλλά τουναντίον για την κατάρρευση του συστήματος και για μια αλόγιστη ανάπτυξη δίχως δυνατότητα φραγμών της τεχνολογίας, όπου ο άνθρωπος είναι έρμαιο της και όχι ο διαχειριστής της ζωής του. Διαπιστώνει προφητικά ότι όσο συνεχίζεται αυτή η καταστροφική «αντίστροφη μέτρηση», τόσο καταστροφικότερα θα είναι τα ενδεχόμενα σημάδια της όποιας κατάρρευσης του συστήματος, όποτε και αν αυτό γίνει. Το σημαντικότερο που οφείλει καθένας που σέβεται τον εαυτό του ως επαναστάτη και ως φυλετιστή είναι το να πολεμήσει τον αριστερισμό σε όλες του τις εκδοχές και τις μεταμφιέσεις, διότι πρόκειται για μια καθαρή παθολογία που συνυπάρχει με την νοσηρή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ίδια η κοινωνία. Όπου και να πας, όπου και αν σταθείς σήμερα οι πάντες δηλώνουν «αριστεροί». Τι σημαίνει όμως «αριστεροί» και δεν λένε π.χ «δεξιοί»; Απλά σημαίνει ότι το σύστημα έχει καλλιεργήσει το φρούτο της αριστεράς έτσι γενικά και αόριστα, δηλαδή ταύτιση με το οτιδήποτε τάσσεται με την αριστερά, επομένως όποιος δεν θέλει να μιλάει ή δεν θέλει να τον μεταχειρίζονται ως οτιδήποτε άλλο μη ισότιμο οφείλει να παίζει στην ρουλέτα των αριστερών όρων και με αριστερούς όρους. Έτσι οι πάντες δηλώνουν αριστεροί ή αριστερίζοντες όπου κράζουν τους υποτίθεται «άλλους» ως δεξιούς και στην πραγματικότητα αυτοί οι «άλλοι» δεν υφίστανται ούτε καν πολιτικά εδώ και δεκαετίες τουλάχιστον στην πατρίδα μας. Με λίγα λόγια η ίδια τακτική του συστήματος, του «διαίρει και βασίλευε», που πετυχαίνει αφενός να έχει το καθεστώς μια φαινομενική αντίδραση «αριστερή» και αφετέρου όλοι να δηλώνουν και να φέρονται ως αριστεροί ακόμα και αν δεν είναι στην πράξη, από συμπλέγματα ενοχής και φόβου που έχει δημιουργήσει το σύστημα στους υπηκόους του, μήπως και τεθούν εκτός κοινωνίας αν δηλώσουν αντίθετοι ή οτιδήποτε άλλο. Αυτό ακριβώς είναι που στηλιτεύει και ο Unabomber στην κριτική του εναντίον του αριστερισμού. Ας δούμε όμως ποιον τρόπο και ποια διαλεκτική μέθοδο χρησιμοποιεί εδώ στο μανιφέστο του για να δώσει στο κοινό του να καταλάβει τι είναι ο αριστερισμός στην σημερινή του έκφραση μέσα στο δυτικό κόσμο. Πρώτα από όλα είναι η υποκρισία των αδυνάτων, όπου δέχονται τον παθητικό ρόλο του θύματος και μένουν μόνο στα λόγια και διαμαρτύρονται ως ειρηνιστές-αριστεριστές χωρίς να απαιτούν από τους εαυτούς τους να πάρουν άμεσα τις ζωές τους στα χέρια τους, αφήνοντας τες στο σύστημα να τις χειρίζεται όπως αυτό θέλει σύμφωνα με τις απαιτήσεις των αφεντικών και της τεχνολογίας. Και φυσικά λέγοντας αριστεριστής εννοούμε οποιονδήποτε χαρακτηρίζεται «πολιτικά ορθός»- σε αυτή την μεγάλη κατηγορία ανήκουν οι διεθνιστές των ΜΜΕ που πασχίζουν να καλυτερεύσουν το σύστημα ώστε να εξυπηρετείται η βολή τους στο μέγιστο δυνατό βαθμό, οι ομοφυλόφιλοι καριέρας που παρελαύνουν καθημερινά στις τηλεοπτικές πασαρέλες, οι επαγγελματίες αντιρατσιστές που δεν χάνουν ευκαιρία να δείξουν την «υπέρμετρη αγάπη» και το αληθινό τους ενδιαφέρον υποτίθεται για την «ισότητα» όλων των ανθρώπων, τους μαϊντανούς που δοκιμάζουν τις ικανότητες τους στο να αλλάζουν επαγγέλματα με ταχύτητα αστραπής, βλέποντας έτσι έναν δημοσιογράφο την μια μετατρέπεται σε τηλεοπτικό δικαστή και την άλλη σε βουλευτή ή ότι άλλο. Δεν λείπουν βέβαια και όλες οι άλλες κατηγορίες ατόμων που εμπίπτουν «άθελα ή μη» στους ρόλους των «πολιτικά ορθών», όπως οι «ήρωες για μια μέρα» και οι διάττοντες αστέρες των «σκανδάλων» της ελληνικής κοινωνίας! Ενδεχομένως να μην έχουμε καταφέρει να συμπεριλάβουμε όλες τις κατηγορίες που ωφελούν με την στάση τους τη συστεμική λογική, έχοντας σύμφωνα και με τον Unabomber, τα χαρακτηριστικά της χαμηλής αυτοεκτίμησης, αδυναμίας, καταθλιπτικών τάσεων, ηττοπάθειας, ενοχής και μίσους για τον ίδιο τους τον εαυτό. Καυτηριάζει την συμπεριφορά των υποστηρικτών των μειονοτήτων σε κάθε χώρα, λέγοντας ότι: «είναι υπερευαίσθητοι όσον αφορά τις λέξεις που χρησιμοποιούνται για να χαρακτηριστούν οι μειονότητες. Οι όροι ‘νέγρος’, ‘ανατολίτης’, ‘ανάπηρος’ ή ‘γυναικάκι’ για άτομα από την Αφρική, την Ασία, για άτομα με ειδικές ανάγκες ή για γυναίκες αρχικά δεν είχε μειωτική σημασία….τις αρνητικές σημασίες σε αυτούς τους όρους τις έχουν προσδώσει οι ίδιοι οι ακτιβιστές»
Αντιθέτως, υποστηρίζει-και εμείς με την σειρά μας το ίδιο- πως όλοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι πάνω στην «πολιτικώς ορθή» ορολογία, στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν ανήκουν στην ίδια ή και παραπλήσια ταξικά και κοινωνικά κατηγορία του μέσου μετανάστη, αλλά σε κάποιο ευκατάστατο ή μεσαίο οικονομικά και κοινωνικά στρώμα της κοινωνίας. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό; Απλός. Ο λούμπεν μικροαστός της μεσαίας τάξης δεν εργάζεται πλάι σε τριτοκοσμικούς μετανάστες(άρα δεν συγχρωτίζεται μαζί τους), ενδεχομένως δεν κάνει παρέα με μετανάστες(άρα είναι «ομοφοβικός» σύμφωνα με την antifa ορολογία), ταυτίζεται η μικρόψυχη λογική του με τα όσα προπαγανδίζονται στα κανάλια για την αρμονική συνύπαρξη και την «στοργή» που οφείλουμε να δείχνουμε απέναντι στους ταλαίπωρους μετανάστες. Όταν λοιπόν κάποιος δεν βρίσκεται αντιμέτωπος με το πρόβλημα μπορεί πολύ εύκολα και αβασάνιστα να φλυαρεί και να λέει δίχως πολλές σκέψεις οτιδήποτε δεν προκαλεί δυσαρέσκεια και αφόρητες καταστάσεις συναισθηματικά στον περίγυρο του. Οι αριστεριστές αρέσκονται να ταυτίζονται με τις αδύνατες κοινωνικά ομάδες, όχι σαφώς από ανθρωπισμό και ειλικρινές ενδιαφέρον για τα προβλήματα των περιθωριοποιημένων-μιας και οι περισσότεροι εξ αυτών δεν ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία-αλλά διότι οι ίδιοι δεν νιώθουν «κατώτεροι» ενώ συγχρόνως αναγνωρίζουν στους άλλους ότι είναι κατώτεροι! Αυτό ειδικότερα ισχύει για το κίνημα του φεμινισμού, όπου οι ίδιες οι φεμινίστριες έχουν συμπλέγματα κατωτερότητας μήπως και είναι κατώτερες από τους άντρες. Το μίσος που νιώθουν για οτιδήποτε δείχνει ή φαίνεται δυνατό και όχι παρακμιακό και δείχνει να εμπερικλείει δύναμη, είναι από τις κύριες εκφράσεις του αριστερισμού σήμερα. Οι ενδείξεις στην κοινωνία ότι υπάρχουν άτομα αυτοδύναμα, με αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία, πρωτοβουλίες, είναι κάτι που συνθλίβει συναισθηματικά τους αριστεριστές, διότι οι ίδιοι νιώθουν ότι αν και εφόσον υπάρχουν όλα αυτά μέσα στην κοινωνία, ο δικός τους ρόλος είναι αμελητέος, νιώθοντας έτσι άχρηστοι.
Ως προσωπικότητες αισθάνονται ενοχικά, διότι δεν νιώθουν πλήρεις με το να είναι υπεύθυνοι για τις ενέργειες τους, αλλά καλύπτονται ύπουλα πίσω από το σύννεφο μιας αφηρημένης και μη συλλογικότητας μέσα στην κοινωνία, η οποία καλύπτει με την ανωνυμία που προσφέρει το πλήθος ή η μάζα τις πράξεις του καθενός παρουσιάζοντας τες ως κοινωνικές και συλλογικές. Ο αριστερισμός καλλιεργεί ως κοινωνική συνήθεια τη δειλία και αναπτύσσει συμπεριφορές ηττοπαθείς και αποτροπιαστικές. Δείχνει για παράδειγμα το να ξαπλώνεις υπό την ονομασία «καθιστική διαμαρτυρία» κάποια δυναμική που να μαγνητίζει το όποιο πλήθος; Σαφώς και όχι. Επιπλέον η ουσία βρίσκεται-και είναι-στο γεγονός ότι οι μαζοχιστικές τάσεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στον αριστερισμό και ακόμα και αν δεν υπήρχαν σημαντικά προβλήματα στην κοινωνία θα βρίσκονταν και πάλι οι αριστεριστές για να τα εφεύρουν και να διαμαρτυρηθούν για αυτά! Και όλα αυτά στο όνομα της «διαρκούς επανάστασης» την οποία δεν κατακρίνουμε ολιστικά, παρά εν μέρει. Είναι εκείνο το είδος των αριστεριστών, που παρουσιάζουν μια «μαχητική και διαχυτική» εικόνα προς τα έξω, ενώ λόγω ακριβώς του ότι είναι υπερκοινωνικοποιημένοι ,δείχνουν σημάδια βαθιάς κόπωσης και χαμηλής αυτοεκτίμησης και αυτοενοχοποίησης! Αυτό οφείλεται ακριβώς στο ότι προσπαθούν να φανούν πιο ηθικοί, πιο συνεπείς, πιο ευαίσθητοι, πιο αμερόληπτοι και πιο καλοπροαίρετοι-ως σύνολο εννοείται-από τους υπόλοιπους ανθρώπους, αποδεικνύοντας ότι μέσα τους ούτε οι ίδιοι που ευαγγελίζονται μια ισότητα μεταξύ των ατόμων, δεν την πιστεύουν καθώς θεωρούν εξαρχής κατώτερους τους «άλλους» τους οποίους υποτίθεται ότι υπερασπίζουν και για την απελευθέρωση των οποίων παλεύουν από τα καπιταλιστικά δεσμά. Οι αριστεριστές επιθυμούν να κάνουν τους άλλους να ενσωματώσουν στην καθημερινότητα τους τις αρχές τους, δίχως να επιδέχονται την οποιαδήποτε κριτική, όπως συμβαίνει με το ρατσισμό. Θέλουν να εξισωθούν οι νέγροι με τους λευκούς, ώστε οι πρώτοι όντας ανεγκέφαλοι και πιο εύκολο να κυβερνηθούν είναι σαφώς πιο χρήσιμοι και επωφελείς για τα σχέδια τους. Εδώ αξίζει να δούμε τι λέει χαρακτηριστικά το μανιφέστο: «Το σύστημα δεν το ενδιαφέρει τι είδος μουσικής ακούει κάποιος, τι είδος ρούχα φοράει ή σε τι θρησκεία πιστεύει, εφόσον πηγαίνει στο σχολείο, έχει μια ευυπόληπτη δουλειά, ανεβαίνει κοινωνικά, είναι ‘υπεύθυνος’ γονιός, δεν είναι βίαιος και ούτω καθ’εξής».
Ο αριστερίστικος ηδονισμός αγγίζει εύκολα σχετικά την ανωμαλία, εφόσον τα σεξουαλικά υποκατάστατα δίνουν και παίρνουν, προκειμένου να φτάσουν στην ερωτική-σεξουαλική απελευθέρωση-ιδεατό στόχο των απανταχού hippies-φτάνοντας να ταυτίζονται με κάθε ετερογένεια ανεξαρτήτως ηθικών ή συμβατικών ορίων. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ανάμεσα στα σμήνη των αριστεριστών υπάρχει έκδηλη η πρόθεση για ομοφυλοφιλικές και λεσβιακές τάσεις, καθώς και για φυλετικές επιμειξίες. Αντιθέτως θεωρείται απαράδεκτο ή θέμα ταμπού να υπάρχει έστω η καχυποψία για κάποιον ότι βλέπει με κακό μάτι ή επιφυλακτικά αυτές τις τάσεις. Αυτό λέει σίγουρα πολλά για την ψυχολογική κατάσταση που βρίσκονται οι αριστερίστικοι τύποι, αφού έχουν καταρχήν χρέος μέσα στους κύκλους τους να αποδείξουν στην πράξη του προαναφερθέντος λόγου το αληθές, συνάπτοντας το ίδιο εύκολα σχέσεις με κάθε αλλοδαπό ή νέγρικο απόβρασμα. Ο Unabomber καυστικός πάντα σε άλλο σημείο του μανιφέστο λέει: «Οι περισσότεροι σκλάβοι, και αυτό προς τιμήν τους, δεν ήταν ικανοποιημένοι από την δουλειά τους. (Σκοπός μας δεν είναι να σαρκάσουμε τους ‘μαύρους των φυτειών’. Δεν σαρκάζουμε τους ανθρώπους που ΕΙΝΑΙ ευχαριστημένοι με τη δουλειά τους)». Στο μανιφέστο καταγράφονται ιδέες και απόψεις ριζοσπαστικές σε σχέση με οτιδήποτε «επαναστατικό» υποτίθεται ότι γράφεται στον τύπο και οπουδήποτε αλλού, ξεκινώντας από τις κρίσεις για το σύστημα αξιών της σύγχρονης κοινωνίας και τους τρόπους αντιμετώπισης των πειθαναγκασμών που προβάλλονται γύρω μας, έως το γιατί θα καταρρεύσει το σύστημα από εσωτερικές αντιθέσεις και δυσλειτουργίες που θα φέρουν το οικονομικό κραχ και την συνακόλουθη κοινωνική έκρηξη! Ωστόσο ο κίνδυνος του αριστερισμού-και αυτό έχει να κάνει και με τις δικές μας ιδέες όσο και ιδίως την «αριστερή» πτέρυγα του εθνικοσοσιαλισμού-είναι υπαρκτός για καθαρά επαναστατικούς και λειτουργικούς λόγους, αφού η ταύτιση με την αριστεριστικής φύσεως κλάψα δεν ταιριάζει σε καμία περίπτωση με την φύση της κοσμοθεωρίας-βιοθεωρίας που πρεσβεύει ο εθνικοσοσιαλισμός. Οι αριστεριστές παριστάνουν πως αντιτίθενται στην τεχνολογία, στα μεταλλαγμένα και στην πρόοδο γενικότερα, όχι σαφώς από αγάπη προς τον άνθρωπο και την φύση, ούτε για να επιστρέψει(είναι εφικτό αυτό άραγε;) η ανθρωπότητα σε κάποιο πρωτόγονο στάδιο, αλλά αντιθέτως επειδή νιώθουν παρείσακτοι στην τωρινή εξέλιξη, αφού σαν ολοκληρωτιστές αισχύστου είδους δεν ανέχονται να μην κάνουν κουμάντο αυτοί στην τεχνολογία. Όσο δεν γίνεται αυτό, θα εξακολουθούν το ίδιο τροπάρι. Σήμερα κατηγορούν τους πάντες και τα πάντα για φίμωση και καταστρατήγηση της ελευθερίας της έκφρασης. Σήμερα μιλούν για καταστολή και παρακολουθήσεις των αντιφρονούντων. Αύριο ενδεχομένως αυτοί οι ίδιοι στην εξουσία φαντάζεστε μόνο τι θα έκαναν και με τι μεθόδους προκειμένου να εγκαθιδρύσουν την δική τους τυραννία; Επισημαίνουμε πως ο αριστερισμός είναι θρησκευτικής φύσεως και έτσι λειτουργεί. Ο αριστεριστής έχει ανάγκη, όπως ο χριστιανός και ο μουσουλμάνος να πιστεύει κάτω από κάθε λάβαρο και κάθε περίσταση-χωρίς να μπορεί να το δικαιολογήσει ο ίδιος στον εαυτό του-στην αριστερά, αγγίζοντας τα όρια της ψύχωσης. Διαβάζουμε χαρακτηριστικά επ’αυτού: «..ο αριστεριστής παρακινείται λιγότερο από λύπη για τα κακά της κοινωνίας και περισσότερο από την ανάγκη να ικανοποιήσει την ώθηση του για δύναμη επιβάλλοντας την δική του λύση στην κοινωνία». Σε άλλο σημείο λέει: «Προφανώς ένας Ναζί που πιστεύει πραγματικά, για παράδειγμα, είναι πολύ διαφορετικός ψυχολογικά από έναν αριστεριστή που πιστεύει πραγματικά. Εξαιτίας της ικανότητας τους για απόλυτη αφοσίωση σε ένα ιδανικό, αυτοί που πιστεύουν πραγματικά είναι ένα χρήσιμο, ακόμη και απαραίτητο, συστατικό για οποιοδήποτε επαναστατικό κίνημα.».Η ασυνέπεια του αριστερισμού και της παθολογίας του, ξεκινά από την υπεράσπιση και την υπεκφυγή σχετικά με την κρίση του όσον αφορά τα λάθη των Σοβιετικών και καταλήγει στην δριμεία κριτική της Δύσης και των δικών της σφαλμάτων. Περίτρανο παράδειγμα της αναλγησίας αυτής είναι και το ότι όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στην Ουγγαρία και στο Αφγανιστάν οι αριστεριστές τήρησαν στάση ένοχης σιωπής. Κατέκριναν με σφοδρό τρόπο την Δύση όταν όμως επιτέθηκε στο Βιετνάμ. Όπως και να έχουν τα πράγματα, η ιστορία έδειξε ότι Δύση και Ανατολή, Η.Π.Α και Ε.Σ.Σ.Δ αντίστοιχα, λειτούργησαν προς ίδιον όφελος.
Ο καθένας, με την ελάχιστη έστω ιστορική γνώση και πείρα έχει καταλάβει ότι αριστερά και δεξιά αποτελούν τις όψεις του ίδιου καπιταλιστικού και σιωνιστικού νομίσματος. Η κριτική μας στρέφεται εναντίον της όποιας συνεργασίας των μη-αριστεριστών με τους αριστεριστές που βρίσκονται σε κάθε χαράκωμα της κοινωνίας αυτής. Όποιος φέρει τον μανδύα της «πολιτικής ορθότητας», σίγουρα θεωρείται αριστεριστής. Όποιος ελκύεται από αριστεριστικές συμπεριφορές και φραξιονιστικού τύπου τάσεις, ανήκει σίγουρα σε ένα κράμα ψυχασθενούς με πρώιμα χριστιανικά συμπτώματα και ασθενική μνήμη.. Ον καλύτερος ιατρός και η καλύτερη θεραπευτική αγωγή που οφείλουν να ακολουθήσουν είναι η Επανάσταση και όχι ο μικροαστικός χαφιεδισμός των τεσσάρων τοίχων. Η καλύτερη συμβουλή για να ακολουθήσουν όσοι μοιράζονται παρόμοιες ανησυχίες και βασανίζονται για το τι πρέπει να κάνουν, είναι μια ρητορική ερώτηση: Εγώ πρέπει να σου πω τι πρέπει να κάνεις;; Ο Unabomber και το μανιφέστο του είναι ένας καλός οδηγός για τις σημερινές συνθήκες, τις κρίσεις για το αύριο και την επερχόμενη εξέγερση στο μέλλον..
Ποια είναι η τρέχουσα επιχειρησιακή κατάσταση της Combat 18 στον Ισημερινό;
Η Combat 18 βρίσκεται μαζί με το Blood & Honour, είναι σε διαδικασία εκπαίδευσης πάνω σε ζητήματα αστικής κουλτούρας.
Συνδέεται η οργάνωση με τοπικές ακροδεξιές ή παραστρατιωτικές ομάδες;
Δεν έχουμε καμία σχέση με παραστρατιωτικές ομάδες, δεν υπάρχουν εδώ αυτό που υπάρχει είναι εκπαίδευση με πολιτικές οργανώσεις.
Ποια είναι τα βασικά κριτήρια στρατολόγησης νέων μελών στον Ισημερινό;
Είμαστε αντικομμουνιστές και αντιεβραίοι και αντι δεξιοί, καθώς θεωρούμε ότι η αριστερά και η δεξιά είναι το ίδιο σύστημα.
Πώς χρησιμοποιείτε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για ιδεολογία και προπαγάνδα στη χώρα σας;
Χρησιμοποιούμε τα κοινωνικά δίκτυα με ευρεία και δημόσια ονόματα για να προωθούμε έννοιες που ονομάζονται «Τρίτη Θέση».
Πώς πραγματοποιούνται οι δραστηριότητες της οργάνωσης σε τοπικό επίπεδο;
Αυτή τη στιγμή, οι δράσεις μας επικεντρώνονται σε αστικές αντιφασιστικές ομάδες και στη διάδοση της ιδέας της παραδοσιακής οικογένειας.
Ποιες είναι οι κύριες ιδεολογικές διαφορές, αν υπάρχουν, μεταξύ της ευρωπαϊκής Combat 18 και της εκδοχής στον Ισημερινό;
Δεν τις βλέπουμε ως διαφορές απλά κατανοούμε ότι κάθε χώρα έχει την δική της πραγματικότητα και οι δράσεις μπορεί να διαφέρουν, αλλά ο στόχος μας είναι ο ίδιος.
Ποια είναι η στάση των τοπικών δυνάμεων ασφαλείας απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς και της εθνικιστικής βίας στον Ισημερινό;
Η βία στη χώρα μας είναι ένα συνεχές φαινόμενο λόγω της παρουσίας πολύ ενεργών καρτέλ ναρκωτικών. Βλέπουμε το τρέχον κύμα δεξιάς δραστηριότητας ως καπιταλιστική δεξιά, στην οποία αντιστεκόμαστε .Γι’ αυτό υιοθετούμε την Τρίτη Θέση, ούτε αριστερά ούτε δεξιά, και προτείνουμε έναν εθνικισμό από μια συντηρητική ισπανόφωνη οπτική.
Πώς επηρεάζει η πολιτική αστάθεια στη χώρα τις δράσεις της Combat 18;
Μας επηρεάζει με κάθε τρόπο: με διώξεις,με λογοκρισία στο διαδίκτυο, καθώς το ίδιο το σύστημα δαιμονοποιεί οτιδήποτε προωθεί τις ιδέες απελευθέρωσης του Αυστριακού ζωγράφου.
Υπάρχει συνεργασία με τις μονάδες της COMBAT18 σε γειτονικές χώρες όπως το Μεξικό, η Κολομβία ή η Βραζιλία;
Έχουμε εξαιρετικές σχέσεις με το «αδελφό» τμήμα στο Μεξικό·,στην Κολομβία δεν υπάρχει πλέον, και με την Βραζιλία δεν υπάρχει επαφή εδώ και πολλά χρόνια.
Υπάρχει συνεργασία με την ευρωπαϊκή COMBAT18;
Υπάρχει συνεργασία με τα ευρωπαϊκά «αδελφά» μας τμήματα με πολλούς τρόπους.
Ποια είναι η ιεραρχία της οργάνωσης? Υπάρχει κεντρικός διοικητής ή αυτόνομες ομάδες;
Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι υπάρχει ένα λειτουργικό επίπεδο οργάνωσης.
Έξω απο το Αντιφασιστικο στέκι Ateneo
Τι είδους ιδεολογική και στρατιωτική εκπαίδευση παρέχεται στα νέα μέλη (π.χ. ομιλίες, μαθήματα ή βιβλία);
Αρχικά παρέχονται βασικές πνευματικές πληροφορίες βασισμένες σε συντηρητικές αξίες, ακολουθεί η ιδεολογία και στο επόμενο στάδιο η φυσική και τακτική προετοιμασία σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα.
Πώς αντιδρά το κοινό στον Ισημερινό στην παρουσία ναζιστικών οργανώσεων και συμβόλων;
Υπάρχουν μικρές ομάδες μέσα στην κοινωνία που το συνδέουν με κάτι θετικό, βέβαια ενάντια τόσο στην αριστερά όσο και στην δεξιά, αλλά η πλειοψηφία έχει επηρεαστεί από την προπαγάνδα που το ίδιο το σύστημα έχει δημιουργήσει κατά του Τρίτου Ράιχ.
Δράσεις στον Ισημερινό για τον δολοφονημένο Κώστα Κατσίφα (Κώστας Κατσίφας είναι ήρωας)
Οι ευρωπαϊκές ομάδες της Combat 18 είναι πολύ ενεργές και η Combat 18 Hellas είναι γνωστή ως μία από τις κορυφαίες στην Ευρώπη (αν όχι η καλύτερη). Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτούς και τι είδους σχέση έχετε?Αν αύριο σας καλέσουν να πάτε εκεί για συνεργασία/προετοιμασία, θα πάτε;
Υπάρχουν πολλές μονάδες στην Ευρώπη που έχουν πετύχει ιστορικά κατορθώματα,η Ελληνική είναι μία από τις πιο έμπειρες. Όσον αφορά το να πάμε εκεί, θα ήταν εξαιρετικό να μάθουμε από κοντά τις εμπειρίες τους φυσικά και θα πάμε η Combat 18 Hellas είναι αδέλφια όπως είναι σημαντικό πρώτα να αξιολογήσουμε την κατάσταση στη δική μας χώρα.
Ποια είναι η ρητορική της οργάνωσης σχετικά με τη μετανάστευση στον Ισημερινό και γενικά στην Ευρώπη;
Στην ήπειρό μας υπάρχει μετανάστευση από τη Βενεζουέλα, όπου μεγάλο μέρος του πληθυσμού μας έχει διασπαστεί σε όλη την ήπειρο, κάτι που έχει φέρει την ανασφάλειαε μείωση θέσεων εργασίας για τους ντόπιους και με δημιουργία φθηνού εργατικού δυναμικού λόγω της μετανάστευσης,το ίδιο συμβαίνει και στην Ευρώπη με την μετανάστευση των Αφρικανών και των Μουσουλμάνων.
Ποιο διεθνές νομικό σύστημα ή ποια μορφή επιτήρησης χρησιμοποιείται για να σταματήσει τις δράσεις σας και πόσο αυστηρός είναι ο νόμος εκεί;
Υπάρχει νόμος κατά των διακρίσεων και των εγκλημάτων μίσους,αυτό είναι που θέλουν να κάνουν,και με αυτόν τον νόμο είναι να μας απονομιμοποιήσουν.
Σαν σήμερα, την 1η Απριλίου 1955, ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ. Μια χούφτα νεαρά παιδιά, απλοί άνθρωποι του λαού, πήραν τα όπλα και βγήκαν στο αντάρτικο, με ένα όνειρο: την ελευθερία. Μπροστάρης σε αυτόν τον αγώνα ήταν ο θρυλικός Γεώργιος Γρίβας, ο «Διγενής». Ήταν εκείνος που οργάνωσε τις ομάδες στα βουνά και στις πόλεις, δίνοντας γραμμή και κουράγιο στους αγωνιστές. Με λίγα μέσα αλλά με μεγάλη πίστη, έστησε ένα αντάρτικο που κατάφερε να σταθεί απέναντι σε μια ολόκληρη αυτοκρατορία.
Κατά την περίοδο 1955–1959, η Κύπρος ήταν βρετανική αποικία, υπό τον έλεγχο του Ηνωμένου Βασιλείου. Γι’ αυτό και ο αγώνας της ΕΟΚΑ στρεφόταν ενάντια στους Βρετανούς αποικιοκράτες, που εκμεταλλεύονταν τον τόπο και τον λαό του. Οι αντάρτες ζούσαν δύσκολα: κρυμμένοι στα βουνά, με λίγα τρόφιμα και με τον συνεχή φόβο της προδοσίας ή της σύλληψης. Κι όμως, συνέχιζαν. Έκαναν χτυπήματα, σαμποτάζ και ξαναχάνονταν στα μονοπάτια, κρατώντας ζωντανό τον αγώνα.
Σε πόλεις όπως η Λευκωσία, η Λεμεσός και η Λάρνακα, ο κόσμος ζούσε ανάμεσα στην ένταση και την ελπίδα. Άλλοι βοηθούσαν κρυφά, άλλοι πλήρωσαν ακριβά τη συμμετοχή τους.
Ο αγώνας αυτός δεν ήταν εύκολος. Είχε πόνο, θυσίες και χαμένες ζωές. Είχε όμως και ψυχή. Ήταν ένας λαϊκός αγώνας, από απλούς ανθρώπους που πίστεψαν σε κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους.
Σήμερα θυμόμαστε αυτούς τους ανθρώπους και το αντάρτικο που κράτησαν ζωντανό. Γιατί ήταν γνήσιοι αγωνιστές, με δίψα για ελευθερία· αμέτρητα ονόματα, το καθένα συνδεδεμένο με μια θυσία για την πατρίδα. Αυτά για να μην ξεχνάμε τι σημαίνουν αγώνας, πίστη και ελευθερία.
Μετά τη λέσχη Αναιρέσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τη Φάμπρικα Υφανέτ, το βρωμοτεκέ Ven Seremos στη Λάρισα, το αηδιαστικό στέκι Victoire, την αντιφασιστική φωλιά Ακαδημίας/Πλάτωνος, μαθαίνουμε ότι οι στραμποναρισμένοι του Ρουβίκωνα με την ευφάνταστη ονομασία "Σιδηρά Φάλαγγα" / Μαχητικός Αντιφασισμός τσακώνονται με ντουβάρια σε εγκαταλελειμμένα κτήρια κοντά στο Μαρούσι και το θεωρούν αντιφασιστική νίκη.
Κολοκύθια με ρίγανη είναι χαζαδια το βγάζετε και σαν άθλο.
Μονάχα μέσω αγώνων η θέληση ατσαλώνεται κι η δύναμη ανδρώνεται.
Στόχος μας είναι ένας και μοναδικός:
Της πατρίδος η ανεξαρτησία κι όχι η μάχη για την εξουσία. Κι αν ο δρόμος περνάει μέσα απ' την τυραννία, χρέος μας είναι να οργώσουμε το έδαφος για την ελευθερία!
The second part of the interview of the AME/COMBAT18 HELLAS leader...je answered everything..formthe foreigner comrades available English translation... SHARE NOW
Some people act tough without taking responsibility for the consequences, in general, and what is the biggest distortion you see in the field today? Tell me.
Well, now I don’t know if someone is just acting tough. I see what’s happening through actions. Now, I don’t know if there are actions as well. Apart from a few things, two or three gatherings, I don’t know of other actions. Apart from some that I see from Golden Dawn, some from Ieros Lohos, and, well, one from Larissa, Aspis i think is the organization. Let’s say something, I don’t know.
Now, distortion in the movement,even though we talked about it in the first questions , the distortion of the movement is the same as the movement. We said that now believe in this defensive doctrine.
Do you consider that there are red lines in general that separate the organization you had from other organizations and parties today in general?
Because I don’t believe in democracy ,and no one from us believed in democracy from the moment no one believed in democracy, and everyone has become a bunch of democrats. Of course, that separates us with red lines. Our nationalism is aggressive. It is not defensive. It probably was like that. Always It was aggressive. You gave a knife, you’ll receive a knife. You slap me, I’ll throw two punches back.
From there on, these are all red lines for us. I cannot accept bombs being placed on comrades, their cars burned, them beaten, and I just sit there. That is unacceptable.
So, from the moment they believe that if something like that happens, we are automatically provocateurs or one thing or another. That is a red line.
And I’ll say that in the past we published a brochure called “Listen, nationalist,” and we told them that it is unacceptable for an activist group to participate in gatherings, and it is unacceptable for people who just participate in gatherings to participate in activism. At some point, they will be handed over to state security or counter-terrorism.
When you say activism, clarify a bit. What exactly do you mean? How do you see it?
Activism for us is from the moment you give something to your opponent, so that they understand. For example, for me, a major activist action, where I don’t mean when others do it, is to take a banner, write something on it, and go to Geraniou Street, Omonia, Syntagma, Patissia, Amerikis Square, Agios Panteleimonas etc if we’re talking about that kind of activism.
There are other actions where we take different paths, and obviously not everyone should do them.
Of course, it’s not for everyone. Nothing is for everyone. Not everyone is suitable for everything. Of course. You are right.
Sorry. Not everyone is suitable for everything. But those who don’t do everything shouldn’t talk too much and criticize those who do other things. Understand?
I completely agree because you are right about that. That’s how it is.
Well, regarding activism, since I know you were specialized in urban guerrilla warfare, to put it simply, I know you had relations with Combat 18 abroad and generally that you did various, let’s say, extreme exceptional actions in Greece, within the framework of urban guerrilla warfare.
Can you tell me something about that? Yes, of course. Combat18 is an international organization. We have had and have excellent relations with all comrades from Spain, Germany, France, Poland, Ukraine, Finland, and from South America, Mexico, Ecuador and other countries as well.
All those comrades did actions in support of the dead murdered Konstantinos Katsifas. They did actions for Giorgos and Manos too. Of course, this wasn’t initiated by our movement .Well, as you saw, and as I read in your interviews with some Combat18, you saw what they said about Greeks and you saw that when they get invited, they would come if invited.
Yes, that’s true.
I know some from Combat18 abroad, and indeed they speak highly of our country, and I know that such actions have taken place. And it surprised me that they do actions for Kostas Katsifas, Giorgos, and Manos ,actions that other organizations or parties in the movement haven’t done, and moreover, some organizations even criticize them.
Imagine though, why does this happen?
They must have their reasons, I suppose. Their reasons. I wish I could answer for them.
Sorry. Is there a reason to carry out actions for a comrade? I don’t understand that.
Well, if you think about it, there is an organization in Greece that has insulted Giorgos and Manos that tells you the level i think.
The one who insulted Giorgos… Look, I’ll tell you something because we’ve all been misunderstood now. Terms have been misunderstood, meanings have been misunderstood and everything has been misunderstood.
Giorgos and Manos… and I am in a position to know that they were murdered by what I would call paramilitaries. I don’t even call them anti-fascists , they were terrorists. It was retaliation.
Of course, they were, let’s say, martyrs of the idea. Konstantinos ,whom I happened to know very well ,the man was a hero. That’s where I distinguish them first.
He died while shouting “Long live Northern Epirus.”
For Giorgos Manos and Kostas we carried out retaliations strikes.
Of course, people don’t know this. Well, it’s time they learned, because they think that if you go somewhere and say something about someone, that’s action.
For me, from the moment you choose such a path, you must go to the Ministry of Justice, the Ministry of Public Order, to the courts, to make interventions, to do such things so that the killers are finally arrested.
They have not been arrested because they are the long arm of the system. That’s obvious.
Now, beyond that, because many things have been said over time, I condemn and I find it completely unacceptable for there to be, in Greek nationalist organizations, any foreigner. Any foreigner. Because I identify myself as a white nationalist, I do not accept foreigners in an organization. I’ve heard that there may be Albanians. I’ve heard that there may even be gypsies. I do not accept that. I consider them imitations.
This also applies to other Europeans , sorry, European comrades. For example, if a German lives permanently in Greece and is a national socialist or nationalist, a white nationalist, can he become a member or supporter of a Greek national organization?
To become a supporter, yes. To become a member ,I don’t think there is a reason. Why should he become a member?
Because, as you said, you identify as a white nationalist. So he is also a white nationalist, and since he lives permanently in a country, why not?
Similarly, I should point out that there are Greek nationalists in foreign movements or parties as members when they live abroad.
Look, it depends on what each organization stands for and what it wants. Why should I have a Frenchman or a German inside my organization in Greece, to have him as my soldier? No, of course not. Because tomorrow I might act against them.You get me?
Yes, but we can’t know the future from now. If he wants to fight alongside you for Greece…
He can be a supporter. Even Antetokoumpo is a philhellene. But he is NOT Greek , how would that work?
Yes, but Antetokoumpo isn’t even white. There is a basic difference. There are also whites here who are degenerate , they accept drug addicts, people addicted to steroids… Drunkards… who told you that? I am very strict with my criteria, and that’s why we lasted so many years.
Exactly, you just said the key word .....criteria. I completely agree and I’m also very strict with criteria. These are different criteria for whites, but allowing a non-white person in is something completely different.
Look, first of all I stand for my race(white) and my nation(Hellas). I work for Greeks, and once I solve my /our own problems, then I move on to a more European level. I want to go back a bit to the previous question. Why aren’t there such massive actions for Konstantinos?
The clothes they buy are Albanian.
(Ironic laugh)
Don’t laugh. It’s not funny. It’s very serious.
The laugh is ironic. I think you understand, and it’s a valid question ,on why the mobilization for Giorgos and Manos happens, rightly so, but not for Kostas Katsifas? I completely agree.
Of course it happens. And regarding Konstantinos Katsifas, the Albanian authorities have not yet clarified his death.
They haven’t given the green light. The case is not closed yet.
No, it’s not finished. That’s true.
Katsifas died with a Greek flag. He died holding an AK47. Of course, some will say he was an extremist,it is not for us. We only want crying and saying “long live Greece,” and even saying it wrong.
I’ve heard many things over the years from comrades about Katsifas. Many people don’t even know he died with an AK47 in his hands. That’s certain.
And others say, “he should have been careful,” because if you pull a weapon in front of police, that’s the consequence.
Yes, I’ve heard that too.
I’m not saying it about you, but about those who say it. First of all, he died in Northern Epirus, not southern Albania.
Some protocols are still ACTIVE ,it is an occupied territory.
For example, for me there is no Turkey , there is Greater Ionia. There are no sea borders up, there is Pontus. But these have been integrated. Northern Epirus should be autonomous.
That’s a big difference. Like Cyprus as well.
Of course.
Now, those who say different things should be careful with their words about Kostas, because we have eyes and ears everywhere , even in places and organizations where they don’t think we do.
Let me ask you something else about your organization. Did you use explosives or similar materials?
That is known. From the moment a bomb is used, it is use.
And we have over 300 attacks. Let me repeat please, 300. Think about that number.
It’s huge.
Yes. Because some mock it three zero means 300.
So yes, explosives were used.
I want to move to another topic anarchists, antifas, leftists. How do they treat you? What do they think?
Ha my favourite topic.
Mine as well.
Maybe I’ll surprise some people, but I believe it’s better to have an honest enemy than a fake friend.
And yet, antifas and anarchists were more honest enemies.
Why? In what way?
Because when something happened, they admitted it , even if they downplayed it. For example, they would say “failed arson attack.”
I don’t understand that term. If something ignites and flames reach 5–6 meters, how is it “failed”?
They have their own definitions. They just have their own definitions.
But when I say “honest enemy,” I mean they admit things.
They don’t hide, they don’t pretend. Let’s also talk about that bomb incident, because there was confusion. If you remember, a bomb exploded in Ampelokipi.
Yes, of course.
What many people don’t know is what it was intended for.
It was going somewhere.You need basic physics knowledge to understand this.The bomb was in its final stage.Think of it like a balloon that inflates until it bursts.
That’s what happened , it reached critical pressure. According to the anti-terror unit, it was meant to be placed somewhere nearby.
Near Ampelokipi there is only the police PD (GADA),the Supreme Court, and the Court of Appeals. We were actually passing by the courts when it exploded.
Many say it was for a specific date, like November 1st.
No, there’s no way it would have been transported elsewhere like Heraklion.
It would have exploded either in a car or in their hands.They’re not that stupid.
The anti-terror report clearly said that it was intended for somewhere near GADA. But that’s unlikely too, because that area is heavily monitored. There are even surveillance systems and satellites. I believe it was intended for US.
or for the Court of Appeals where our trial was.
It just happened we were passing there at that moment.
That sounds like a coincidence. I don’t believe in coincidences. Experience has taught me not to.
There was also a suspicious person at the court. A shady guy, now appearing on shows, wearing glasses, looking around the courtrooms.
Interesting.
That should make people think.
He had nothing to do with your case?
Maybe. But I don’t believe in coincidences. He’s a very shady character. I believe he had a role in our arrest and not only ours.
Yes, there are many such shows. People will reveal themselves eventually. He was with other small organizations at gatherings, pointing at us and saying “these are them.”
So you were directly identified.
Of course. And then those same people call us “state agents.”That’s the ironic part.
Yes. Let them show their case files.
I’ll show them prison records , real prison, not soft prisons.
Let’s move to something else about your organization.
I noticed your colors were blue and black.Very nice flag.Who chose those colors? What do they symbolize?
I designed the flag myself in 2011..Blue represents my homeland.And I say “my homeland” because there are many people todaywho call themselves nationalists or national socialists,but they don’t care about their race. Black represents autonomy. And our emblem is the Celtic cross in the middle.
Yes, I’ve seen others use the same colors.
I don’t know who had the idea to copy and modify our flag.But....It’s dangerous and It shows no respect. Because eventually everything becomes a target. To anarchists, antifa, or others, everything becomes something that can be attacked. It’s also like stealing. Like taking someone else’s flag and putting your own symbol on it. That’s unacceptable¡!!!!
That’s why I asked , I’ve seen it elsewhere too.
Yes, and it’s dangerous.
There have been bomb attacks in response to actions for example in Marousi, where someone was slightly injured. This shows how serious things are.
Let’s move to questions from Instagram.
Since comments are disabled, people sent questions privately. And I want to assure them that No names will be revealed.Everything will remain anonymous.
One question that someone asked:
“What plans do you have from now on, and how can someone find you?”
I think I already answered that ,they can’t find us. We don’t recruit people.
There are radical nationalist organizations in the scene, where some of our former comrades are.
It’s like trying to make a crippled person run ,it just doesn’t work.
Another question:
“What pushed you to continue, knowing that at some point you would end up in prison?”
That’s our ideology.
What pushed us? Prison or even death , that was always expected. That’s the fate of a fighter.
A fighter doesn’t get glory. People in a struggle, especially a liberation struggle, don’t get to enjoy the fruits of their efforts.
So it was logical that at some point we would either go to prison, end up dead, or the group would dissolve. That’s the natural course of things.
But this is important ,AME was the energy. And according to the law of thermodynamics, energy never disappears. It just changes form and evolves.
Whoever understands, understands.
Another question:
“What’s your problem with Propatria? In the previous part you called them non-existent. Where were you on 1/11, and how do organizations get money?”
That’s actually three questions from the same person. First of all, why I consider them “non-existent”: I have nothing against the guys themselves. I even like them. I consider them comrades. I don’t have a problem with Propatria as a group ,I have an issue with two specific individuals. And those two will pay.
People who don’t know the situation shouldn’t get involved. This goes way back.
It’s not really a “conflict” with the organization , it’s personal with certain individuals.
When I said “non-existent,” that’s my personal standard. I don’t consider some of what they do as real action. If it was real action, we would be at 10%, 20%, 25% support right now. But we’re not.
Anarchists are running wild, foreigners are running wild ,so what action are we talking about?
That’s what I mean.
Going and doing meaningless things doesn’t mean anything to me. It’s not my standard.
But again, I have no problem with the youngers guys. They have nothing to fear from us.
If something happens, like in the past, we will show solidarity and respond as much as we can.
But again ,my issue is with two specific people.
They were involved back in 2017, along with others, in certain actions. They will pay. Whether they want to or not.
Another question:
“I see the leader of AME is invisible , why doesn’t anyone know him?”
Because that’s how you stay effective.
Behind our masks and balaclavas there wasn’t one leader ,there was Nikos, Kostas, Dimitra, Nikol....
It was everyone’s struggle.
Have you ever heard people say “Long live the leader of AME”?
No.
They say “Long live AME.” Because the struggle belongs to everyone. Everything we did wasn’t for self-promotion, money, or recruiting members.
About money:
There are ways for an organization to make money. Of course there are.
But we don’t commercialize things , not even violence. That would be a huge mistake.
As far as I know, there are some small groups that are being funded, but I won’t go into details.
Another question:
“Are Combat 18 and AME Christian?”
We never really opened religious discussions.
Personally, I am Christian. Others are not.
Just like we said before , nationalist, national socialist, patriot ,we didn’t divide ourselves like that.
We were all for Greece, for our nation, our race, and Europe.
For example, Finns are not Orthodox , does that mean we wouldn’t cooperate with them? That makes no sense.
I’m Christian, but I also respect people who revive ancient traditions.
That’s part of our history. I would never attack them for it , and they shouldn’t attack Christians either. Our real enemy is something else.
Some people ask how someone can be both a nationalist and a Christian.
This question is pointless.
There are people starving, the country is collapsing, and we’re discussing religion?
I’m not going to sit here and analyze whether Christ was Greek or Jewish.
It’s ridiculous.
What matters is action.
Go out with a banner. We’ve done it. I can show proof.
Go to places like Geraniou street, Ameriki Square, Agios Panteleimonas etc
Talk to people there ,the shop owners, the locals.
It’s not just about elections.
Now, what I’m about to say might bother some people.The truth is, the only ones who actually did this besides AME in the past was Golden Dawn.
I’m not talking about Golden Dawn though. That’s a separate chapter.
I’ve already stated my position on them.
Most of the old members are gone now, but many of them were very capable.
And here’s something people don’t know:
Actions were carried out abroad , in Ecuador, Chile, Poland, Spain, Germany in support of a political prisoner (I won’t name him).
Αποκαλώντας τους εαυτούς μας με το τιμητικό όνομα των εθνικιστών, γυρίζουμε την πλάτη μας όχι μόνο σε εκείνους που έχουν συνηθίσει να προφέρουν αυτό το όνομα σαν κατάρα, αλλά και σε όλους τους ειρηνικούς αστούς. Η όλη ουσία του κινήματός μας είναι να υπερασπίζεται τις αξίες της ζωής με στρατιωτικά μέσα και δεν μας νοιάζει αν αυτά τα μέσα δικαιολογούνται από κάποια καθολική ηθική ή όχι. Το κίνημα αυτό βασίζεται σε στρατιώτες της πρώτης γραμμής, πραγματικούς, ζωντανούς ανθρώπους, πιστούς στο καθήκον τους με αγάπη και χαρά. Αυτοί δεν είναι κάποιοι έμποροι και ιδιοκτήτες εργοστασίων αμυγδαλωτών που αποδυναμώνουν τον στρατό στην εποχή της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, αλλά άνδρες που κουβαλούν τον κίνδυνο μέσα τους, επειδή τους αρέσει να είναι επικίνδυνοι.
Αυτοί δεν είναι κακομαθημένα παιδιά που δεν ανησυχούν για το κράτος όσο βλέπουν στο δρόμο τη στολή ενός στρατηγού ή μαύρο-άσπρο-κόκκινες σημαίες, αλλά άνθρωποι που, όταν οι θρόνοι κατέρρευσαν, έχασαν κάθε ελπίδα να βρουν οποιοδήποτε νόημα στην παγκόσμια ιστορία. Φυσικά, αν αυτοί οι προστάτες της ειρήνης, της τάξης και της αδράνειας τους οποίους ο φιλελευθερισμός θα μπορούσε κάλλιστα να είχε ανταμείψει με μια σύνταξη για την αιώνια πίστη τους είχαν σταθεί αποφασιστικά υπέρ του εθνικισμού, τότε η ύπαρξη της Δημοκρατίας του Νοεμβρίου θα ήταν σχεδόν εξασφαλισμένη. Δεν θα υπήρχε ανάγκη για κανέναν νόμο ασφαλείας και, μετά το τέλος της αντιπαράθεσης μεταξύ συντηρητικού και δημοκρατικού φιλελευθερισμού, οι επιθυμίες του κινήματος θα είχαν ικανοποιηθεί (ας μην ξεχνάμε τους εξ αίματος συγγενείς τους, τους κομμουνιστές).
Αλλά δύσκολα θα μπορούσε κανείς να ελπίζει σε τέτοια απλότητα. Στη σημερινή εποχή κατανοούμε με εκπληκτική σαφήνεια την πιθανότητα μιας εθνικής επανάστασης, καθώς και την απειλή που ενυπάρχει μέσα της για τον φιλελευθερισμό: γιατί μπορεί, με μία μόνο ριπή ανέμου, να ανατρέψει όλους τους νόμους του, στερώντας του τη μεγάλη και υποτίθεται αδιαμφισβήτητη ισχύ του.
Τα κέρδη του 1918. Ο ίδιος ο εθνικισμός δύσκολα πιστεύει σε αυτή τη δυνατότητα, αδιανόητη χωρίς πόλεμο και την επακόλουθη αναδιάταξη δυνάμεων. Η ραχοκοκαλιά του είναι εθνικιστές που έχουν τόσο συνηθίσει να είναι δεμένοι με έναν μεγάλο κρατικό μηχανισμό, ώστε με την εξαφάνισή του ένιωσαν σαν να υποχώρησε το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Ο εθνικισμός δεν μπορούσε απλώς να τα απορρίψει όλα αυτά σαν ένα παλιό ρούχο· χρειάστηκε σημαντικός χρόνος για να ξεπεραστούν εσωτερικά οι μορφές της παλιάς διακυβέρνησης, παρόλο που είχαν από καιρό πάψει να συμβαδίζουν με την πραγματικότητα. Η πρώτη αυθόρμητη εξέγερση στο Μόναχο έγινε το πρώτο βήμα προς την απελευθέρωση. Ωστόσο, στην πορεία ξύπνησαν εντελώς νέα συναισθήματα. Η βούληση για δύναμη αποτίναξε όλα της τα δεσμά, όλες τις ευθύνες, και ένιωσε ελεύθερη πιο ελεύθερη από όσο είχε υπάρξει ποτέ η γερμανική βούληση.
Έτσι αποκαλύπτεται σταδιακά ο ρόλος και η θέση του εθνικισμού. Οι παλιές μορφές χάνονται στο παρελθόν· η καλλιέργειά τους αποτελεί κληρονομιά μικροαστών ή περιοδικών όπως το Weltbühne. Το πρώτο αυτονόητο καθήκον των εθνικιστών είναι να απομακρυνθούν από αυτούς τους «μικρού διαμετρήματος» μαχητές, χωρίς καν να τους τιμούν με μια στάλα περιφρόνησης. Το καθήκον τους είναι να εξοπλιστούν με κάθε κόστος για τον αγώνα ενάντια στην υπάρχουσα κατάσταση, η οποία διαφέρει ελάχιστα από την κατάσταση του 1919, καθώς δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ανανεωμένη πρόσοψη για να ικανοποιεί το κοινό βλέμμα ενός σάπιου οικοδομήματος. Καταστρέψτε το, μην αφήσετε πέτρα πάνω στην πέτρα!
Για να προετοιμαστεί ο εθνικισμός για αυτό το καθήκον αυτή είναι η πραγματική ουσία της επανάστασης του 1918. Χάρη σε αυτήν, ο Γερμανός όχι μόνο ξεπέρασε τον φόβο του για τις επαναστάσεις, αλλά απομάκρυνε και όλα τα εμπόδια από τον δρόμο της εθνικιστικής βούλησης. Είναι αναγκαίο αυτός ο δρόμος να μετατραπεί σε έναν πραγματικά επαναστατικό, όχι μόνο για να δοθεί ένα θανάσιμο πλήγμα στον φιλελευθερισμό, παρακάμπτοντας όλες τις νομικές παγίδες, αλλά και για να σφυρηλατηθεί η ίδια η βούληση των εθνικιστών. Ένας εθνικιστής δεν έχει το δικαίωμα ούτε καν να εξετάσει διαφορετική έκβαση. Είναι ιερό του καθήκον να δώσει στη Γερμανία την πρώτη της αληθινή επανάσταση, δηλαδή μια επανάσταση βασισμένη σε απολύτως νέες ιδέες.
Επανάσταση! Επανάσταση! Αυτό είναι που πρέπει να κηρύσσεται αδιάκοπα, με οξύτητα, συστηματικά, αδιάλλακτα, ακόμη κι αν αυτό το κήρυγμα διαρκέσει δέκα χρόνια. Μέχρι τώρα μόνο λίγοι έχουν συνειδητοποιήσει αυτή την απαίτηση σε όλη της την αυστηρότητα συναισθηματικές φλυαρίες περί αδελφοσύνης και ενότητας μέσω διαφόρων πιθανών και απίθανων μορφών «πνεύματος» εξακολουθούν να ανθίζουν με ζωηρά χρώματα. Ας πάνε στην κόλαση ή στο κοινοβούλιο, όπου ανήκουν τέτοια λόγια! Στον κόσμο που επιδιώκουμε δεν υπάρχει ενότητα των αντιθέτων υπάρχει μόνο αγώνας. Η εθνικιστική επανάσταση δεν χρειάζεται κήρυκες ειρήνης και τάξης· χρειάζεται κήρυκες που να διακηρύσσουν: «Ο Θεός θα κατέβει επάνω σας και θα πεθάνετε από τη λεπίδα του σπαθιού!» Πρέπει ξανά να ακουστεί με ορμή το όνομα της επανάστασης, που στη Γερμανία υπήρξε αντικείμενο χλευασμού για εκατό χρόνια. Ένας νέος, επικίνδυνος τύπος ανθρώπου γεννήθηκε από τον Μεγάλο Πόλεμο και αυτός ο άνθρωπος πρέπει να εξαναγκαστεί να δράσει!
Ας προχωρήσουμε λοιπόν, σύντροφοι! Ας ενισχύσουμε την επιρροή μας στις μαχητικές οργανώσεις το να τις επαναστατικοποιήσουμε είναι το πρώτο αναπόφευκτο καθήκον μας. Λιγότερες ανέσεις, λιγότερα μέλη, περισσότερη δράση! Κεντρικοποιημένη ηγεσία! Προσελκύστε τους εργάτες! Ξεφορτωθείτε τους ψεύτες που κηρύσσουν μια «ειρηνική οικονομία»! Δεν είμαστε δεσμοφύλακες των εργατών! Θα διευρύνουμε και να κινητοποιήσουμε μαχητικά εθνικιστικά εργατικά σωματεία που πρέπει να ελέγχονται από εργάτες εθνικιστικού τύπου. Αυτά θα πετύχουν περισσότερα πάνω στα εθνικιστικά οδοφράγματα απ’ ό,τι ο μαρξισμός σε όλα του τα πενήντα χρόνια. Και τι γίνεται με τα πανεπιστήμια, το κίνημα της νεολαίας, όλες εκείνες τις οργανώσεις που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για εμάς; Πού αλλού θα εμφανιστούν νέοι βλαστοί; Τι κρατά το κράτος ενωμένο; Η συνεργασία και η αντίθεση. Και πώς μπορούμε να το ανατρέψουμε; Μόνο βγαίνοντας από αυτό, με έναν πόλεμο φθοράς, δημιουργώντας ένα κράτος μέσα στο κράτος αυτάρκες, ξεκινώντας από την ιδέα του και καταλήγοντας στα μέσα αγώνα για αυτή την ιδέα. Πώς να επιβεβαιώσουμε το γερμανικό έθνος; Αναγνωρίζοντάς το ως κάτι που μπορεί να αναγνωριστεί από ένα εθνικιστικό πνεύμα.
Το να είσαι εθνικιστής σε έναν πόλεμο σήμαινε να είσαι έτοιμος να πεθάνεις για τη Γερμανία· σήμερα σημαίνει να σηκώσεις τη σημαία της επανάστασης για μια πιο όμορφη και πιο μεγάλη Γερμανία! Αυτός είναι ο στόχος που αξίζει στο καλύτερο και πιο φλογερό κομμάτι της νεολαίας αυτής της χώρας.
Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η Λετονία βρέθηκε αντιμετωπη με την σκληρή Σοβιετική Ένωση , έτσι το 1943 κάτω από αυτές τις συνθήκες,δημιουργήθηκε η Latvian Legion,η 15η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων των SS (1η λετονική) ήταν μία λετονική μεραρχία των Waffen-SS, αποτελούμενη από μια δύναμη Λετονών στρατιωτών που μπήκαν εθελοντικά για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους.Πολέμησαν για την Λετονία και πολέμησαν για την ιδέα εναντίον της κόκκινης πανούκλας.
Ανάμεσά τους ξεχώρισαν δύο αντρικές φιγούρες, οι Edgar Veveris και Antons Mortukans οι οποίοι στάθηκαν όρθιοι στο Ανατολικό Μέτωπο. Αντιμετώπισαν τον σοβιετικό στρατό με πείσμα, θάρρος και χωρίς να κοιτάνε πίσω. Κάθε μάχη ήταν η δοκιμασία τους και κάθε νίκη απόδειξη θάρρους. Κανείς δεν υποχώρησε. Κανείς δεν εγκατέλειψε την πατρίδα του. Η Latvian Legion πολέμησε στη Βαλτική και στο Courland Pocket. Οι άνδρες της κράτησαν ψηλά τη σημαία της Λετονίας κάτω από τα Εθνικοσοσιαλιστική λάβαρα.
Υπερασπίστηκαν την χώρα τους με ατσάλινη θέληση.Μετά τον πόλεμο, η Λετονία δυστυχώς εντάχθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Οι βετεράνοι αντιμετώπισαν σκληρούς περιορισμούς,διώξεις, ποινές και φυλακίσεις. Παρ’ όλα αυτά, οι Veveris και Mortukans παρέμειναν ζωντανοί μάρτυρες της γενιάς τους μέχρι και σήμερα,είναι οι δυο γηραιότεροι άντρες της Λετονίας.Η ιστορία τους δείχνει ότι όταν η πατρίδα καλεί, οι Λετονοί και οι κάθε Λετονοί της Ευρώπης και όχι μόνο μπορούν να σταθούν όρθιοι και να πολεμήσουν με όλη τους τη δύναμη τον εχθρό και να νικήσουν με όποιο κόστος.
Δόξα και τιμή στην Latvia Legion και σε όλες τις Waffen SS μεραρχίες που πολέμησαν τον εχθρό,έναν κοινό για όλους εχθρό μέχρι σήμερα.
