Η ΥΠΕΚΦΥΓΗ ΚΑΙ Η ΔΕΙΛΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ

 

Μαύρος Μαιανδρος /Φόβος 

Κάνοντας έναν ποιοτικό και ποσοτικό απολογισμό αναφορικά με το τι πράττει το εθνικιστικό ρεύμα της εποχής μας και πως αυτό επηρεάζει τα πράγματα, αν τα επηρεάζει καθοιονδήποτε τρόπο και στον όποιο βαθμό, δράττουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε μαζί σας κάποιες σκέψεις που ίσως κάνετε και εσείς οι ίδιοι ενδόμυχα στο πλαίσιο μιας αναμέτρησης με τον εαυτό σας. Τα συμπεράσματα στην πλειοψηφία τους είναι αποκαρδιωτικά, παρ’ αυτά απελευθερωτικά για όποιον είναι λάτρης της αλήθειας. Στόχος μας είναι να αφυπνίσουμε φυλακισμένες συνειδήσεις και όχι να αποδώσουμε χαρακτηρισμούς εκεί που αυτοί δεν έχουν δικαιολογημένα έρεισμα.

Οι ειλικρινείς αγωνιστές δεν επηρεάζονται από καταμετρήσεις και λογικές που ξεφεύγουν της δραστηριότητάς τους.

Μολαταύτα, πρέπει να ειπωθούν αλήθειες που πονάνε ορισμένους και δικαιώνουν κάποιους άλλους. Η κάθαρση που ζητούν πολλοί εντός και εκτός «εθνικιστικού χώρου» αποτελεί την προβληματική του παρόντος. Κάθαρση θα γίνει μόνο αν αναμετρηθείτε με τον εαυτό σας και μόνο αν δεχτείτε την ετυμηγορία της λαϊκής βάσης. Ο καθείς οφείλει να κρίνει πρώτος τον εαυτόν του και ύστερα να κριθεί από το σύνολο.

Οι εντός του «εθνικιστικού χώρου» θα πρέπει να αναμετρηθούν με τον εαυτό τους, αναλογιζόμενοι τι έπραξαν όλα αυτά τα χρόνια, όπως και τι θα όφειλαν να είχαν πράξει προτού φτάσουμε ως λαός και ως κοινωνία στα σημερινά τραγικά για το έθνος αποτελέσματα. Οι ευθύνες βαραίνουν τους πάντες και ουδείς είναι αναντικατάστατος. Οι εκτός του «εθνικιστικού χώρου» βαρύνονται με την ευθύνη ότι περίμεναν από άχρηστους απ’ ότι φαίνεται ανθρώπους να τους βγάλουν από το αδιέξοδο στο οποίο σήμερα εκείνοι βρίσκονται. Βαρύνονται λιγότερο από τους λαθρεπιβάτες του «εθνικιστικού χώρου», διότι δεν μπορεί ποτέ να κατηγορήσει κανείς όσους αποδέχονται ότι είναι δειλοί για να κάνουν το οτιδήποτε. Στον αντίποδα, τους «παλικαράδες» που τόσα χρόνια πουλάνε δράκους και σε συσκευασία δώρου το παραμύθι, μπορούμε να τους κρίνουμε για μύριους λόγους.

Με κριτική σκέψη, κατέληξα στα εξής συμπεράσματα που χαρακτηρίζουν τον εσμό του «εθνικιστικού χώρου». Μπορούμε να πούμε πολλά και για πολλούς από όλους όσους απαρτίζουν αυτό το συνονθύλευμα αξιών, ωστόσο δεν θα το κάνουμε για να στερήσουμε την ακοπίαστη χαρά στους αντίπαλούς μας.Ο ελληνικός λαός, θύμα της δόλιας προπαγάνδας και της απροσμέτρητης πλύσης εγκεφάλου που έχει υποστεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, σαφώς δεν είναι άμοιρος ευθυνών και δεν του δίνουμε συγχωροχάρτι σε καμία περίπτωση. Όμως, ο λαός αυτός έχει το ελαφρυντικό ότι δεν πήρε τις πρωτοβουλίες που έπρεπε να πάρει και δεν βρήκε ικανά πρόσωπα που να τον προσελκύσουν στις τάξεις τους ή και στις ιδέες του.

Θα εκθέσουμε ορισμένα παραδείγματα, τα οποία βαραίνουν τους προαναφερθέντες «παλικαράδες». Άλλοι μπουκάρουν από λεπτό σε λεπτό στην Κωνσταντινούπολη, άλλοι λίγο πιο κάτω επισκευάζουν τα τανκ του Πολυτεχνείου και άλλοι λαδώνουν τις γερμανικές συλλεκτικές ρέπλικες ατενίζοντας τον αγκυλωτό στην αυλή του σπιτιού τους…

Επιχείρημα 1ο: Θα θυσιαστώ εγώ ώστε να σώσω τη χώρα μου από τους πασοκτζήδες, τους νεοδημοκράτες, τους κουκουέδες, τους συριζαίους και τα λοιπά κομματόσκυλα που ψήφιζαν τα κόμματα που μας εξαθλίωσαν και φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση;

Κύριοι, το επιχείρημα σας αποδεικνύει ότι κάθε άλλο από ιδεαλιστές και ιδεολόγοι είστε. Παριστάνετε τους αγωνιστές και τους ειδήμονες και δεν είστε τίποτα άλλο από αυτό που δήθεν πολεμάτε. Επομένως, δεν διαθέτετε όραμα και καλή πρόθεση για τον τόπο που τόσο «υπεραγαπάτε». Είστε αυλοκόλακες, περιαυτολόγοι, μυξοπερήφανοι και χομπίστες. Κατά τη γνώμη μας, δεν πιστεύετε καν τα όσα περηφανεύεστε στους γύρω σας ότι πιστεύετε και κοροϊδεύετε μάταια τον εαυτό σας ότι τα πιστεύετε. Όποιος πιστεύει σε κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό, ΜΑΧΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ! Τα έργα του «εθνικιστικού χώρου» δείχνουν ανημποριά, δειλία και σεχταρισμό μέχρι αηδίας. Όπου ο «εθνικιστικός χώρος» όλα αυτά τα χρόνια έπρεπε να αποδείξει ότι είναι αδέσμευτος συμφερόντων και μεγάλων αφεντικών ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΡΑΞΕ. Οι παρίες του προσέτρεχαν σαν καλά δουλικά να εκπληρώσουν τα κάλπικα οράματα που τους πωλούσαν σε τιμή ευκαιρίας τα εκάστοτε μεγαλόσχημα αφεντικά του. Κοινώς, ΑΠΟΤΥΧΑΤΕ! Η αποτυχία είναι σαν τα σκατά. Όπου κι αν τα πατήσεις, η σκατίλα σε συνοδεύει όπου κι αν σταθείς… Εθνικισμός σημαίνει αγώνας, σημαίνει θυσία για το καλό της πατρίδας και του λαού. Οποιαδήποτε άλλη πρόφαση φανερώνει δειλία και έλλειψη πίστης.

Επιχείρημα 2ο: Η ιδεολογία μας είναι εναντίον της βίας. Την βία την ασκεί το κράτος και το παρακράτος. Εμείς είμαστε πολιτισμένοι. Εμείς έχουμε αρχές.

Αυτό κι αν χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης. Το έχουμε και το έχετε ακούσει αμέτρητες φορές. Κατάντησε γελοιότητα. Η πολιτική βία, όπως και αν την μεταφράσει και να την αντιμετωπίσει το εκάστοτε καθεστώς, δεν αποτελεί μομφή για τους ασκούντες αυτήν. Η αδράνεια είναι αυτό που μας καταλογίζουν οι μάζες. Η αδράνεια είναι η ντροπή. Το κράτος μπορεί να ασκεί όποια βία θέλει και μπορεί και το ίδιο και το παρακράτος του. Η πολιτική βία δεν σχετίζεται στο ελάχιστο με το πολιτισμικό επίπεδο ενός λαού που αγωνίζεται για την αυτοδιάθεσή του και το δικαίωμά του να ζει σε μια ελεύθερη πατρίδα. Η πολιτική βία των καταπιεσμένων Ελλήνων είναι καθόλα δίκαιη και νόμιμη συνειδησιακά. Τις ξιπασμένες αρχές των «ιδεολόγων» τις έχει γραμμένες πατόκορφα στα κατάστιχά του το εκάστοτε καθεστώς. Ο Μάο Τσε-Τουγκ είπε κάποτε πως «η δύναμη εκπηγάζει από την κάνη των όπλων», για να τον συμπληρώσει αργότερα ο αντάρτης πόλης Joseph Tommasi αναφερόμενος στην πολιτική ισχύ. Οι ασκούντες πολιτική βία νομιμοποιούνται στην συνείδηση του λαού, εφόσον ασκούν αντι-κρατική βία, μια βία που λειτουργεί ως αντι-βια στην ανίερη βίαιη συμμαχία κράτους και παρακράτους.

Αυτό είναι το παραμυθάκι των δειλών και των επαγγελματιών της πολιτικής. Δεν θα τους ακούσετε ποτέ να κάνουν λόγο για απελευθερωτικούς αγώνες. Θα τους ξεχωρίσετε από την νοσταλγία με την οποία μιλούν για τα κατορθώματα άλλων. Εμείς θέλουμε να αποκαταστήσουμε την ενεργητική φωνή και να συντρίψουμε την παθητική φωνή που τόσο επιβλαβής απεδείχθη στην περίπτωση του ελληνικού «εθνικιστικού χώρου».

Επιχείρημα 3ο: Διδάσκειν διά του παραδείγματος. Εσωτερική μεταμόρφωση προ της δράσεως. Διαλογισμός και κατανόηση της ιδεολογίας.

Το επιχείρημα αυτό θυμίζει μπάμιες με κολοκύθια. Οι δειλοί και οι συμπλεγματικοί πάντοτε βρίσκουν ένα μύθευμα για να καλύψουν την αδυναμία τους όταν αντιλαμβάνονται ότι εκτίθενται προ άγνωστων κινδύνων και πρέπει να παλέψουν εντός ενός εχθρικού περιβάλλοντος για να επιβιώσουν ή να αποδείξουν όσα έλεγαν και περηφανευόντουσαν πανταχόθεν. Στην μεταπολιτευτική ιστορία του «εθνικιστικού χώρου», τα παραδείγματα ανιδιοτελών εθνικών και αντισυστημικών αγωνιστών προσμετρώνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Χωρίς διάθεση υποτίμησης του των αγώνων των τόσων και τόσων ανώνυμων αγωνιστών που πλαισίωσαν τις τάξεις αυτού, υπονοούμε τους επιφανείς αυτού λόγω πολιτικών διώξεων που υπέστησαν για τις ιδέες τους. Δεν χρειάζονται περαιτέρω επεξηγήσεις. Μ’ αυτά και μ’ αυτά καταλήξαμε στο σήμερα, στην ντροπιαστική ειρήνη της δημοκρατίας στην οποία δεξιοί και αριστεροί, πρόσωπα και χώροι υποτάσσονται χωρίς καν να πολεμήσουν. Με την λογική του αριβίστα και του αμπελοφιλόσοφου, ούτε κινηματική συνείδηση δημιουργήθηκε από τους φορείς του «εθνικιστικού χώρου» επί τόσες και τόσες δεκαετίες, αλλά ούτε και οι στοιχειώδεις δομές για να υποστηρίξουν μια τέτοια κινηματική συνείδηση.

 Το μόνο που μπορούμε να καταθέσουμε ως απολογισμό των πεπραγμένων αυτού του «εθνικιστικού χώρου» είναι κατινιές, κόμπλεξ, ρουφιανιλίκια, γραφικότητα, εκλογολαγνεία, ιδεολογική σύγχυση, αποτυχία. όβησης της λαϊκής οργής.

Η εικόνα του «εθνικιστικού χώρου» σήμερα, πέραν μεμονωμένων περιπτώσεων αγωνιστών κυμαίνεται μεταξύ γρατσουνίσματος ηλεκτρικής κιθάρας, κατάποσης άπειρων λίτρων μπύρας, ιδεολογικού μπασταρδέματος, εγκεφαλικού σκυροδέματος, ορειβασίας και φωτογραφικής παπάτζας, χαιρετούρες και σβάστικες που δεν τις χωράει το μέγεθος μιας μπλούζας, κανονιοβολισμοί των SS από κάθε μεριά του πλανήτη, φιλοσοφίες που δεν μπορεί να κατανοήσει έστω και ένας συμπατριώτης μας στην προσπάθειά του να εντρυφήσει εν τω βάθει, κάλπες, νεόκοπους κομματικούς σχηματισμούς που αγωνίζονται για να κλέψουν ο ένας τις ψήφους των αλλονών, ηλεκτρονικές ιστιοσανίδες με αερογραφίες και καλλιγραφίες αρχαιοελληνικών χαρακτήρων και πόσα ακόμα.

Το κυριότερο! Κοροϊδεύοντας τους αντίπαλούς μας ότι εκείνοι είναι τα παιδιά-θύματα του ίντερνετ, διαπιστώσαμε ότι τελικώς ο «εθνικιστικός χώρος» έχει πάρει το βραβείο του χώρου με τους πιο πολλούς ηλεκτρονικούς ΜΑΚΑΚΕΣ!

Αν απαριθμήσουμε τις εκατοντάδες των «εθνικιστικών» και «εναλλακτικών» ιστοσελίδων και την αριθμητική δυναμική αντιστοιχία σε αυτές των διαχειριστών τους στο πεζοδρόμιο και τον πολιτικό ακτιβισμό, εκεί θα ξεσπάσουμε σε αυθόρμητα γέλια και αριστοφανικά χαχανητά. Ο καθένας εξ’ αυτών συντηρεί από καμιά δεκαριά blog τουλάχιστον, σχεδόν δεν προλαβαίνει να κοιμηθεί για να καταφέρει να ενημερώσει τους συμπατριώτες μας και το αποτέλεσμα είναι φτού και βγαίνω. Στο δρόμο ανύπαρκτοι. Χαμένοι μέσα στις ιστορικές μπούρδες που πλασάρουν στα κορόιδα και παίζοντας κρυφτούλι μεταξύ τους, στα στενά όρια ενός περιθωριοποιημένου πολιτικού χώρου που βιάζεται να δει λίγο φως με αρπαχτές.

Κορώνες μου, παίζοντας «εθνικιστική τσιγκολελέτα», σπάσατε τα αυγά και φτιάξατε ομελέτα. Δεν το’ χετε, κουβαδάκι επ’ ώμου και άλλη ακρογιαλιά. Η Ελλάδα είναι μια ωραία χώρα με υπέροχες ακρογιαλιές. Θα βρείτε…

Πλέον δεν υπάρχουν άνθρωποι για αυτούς, αλλά πλήκτρα. Πως αυτοί οι κακομοίρηδες να κάνουν αγώνα και να δράσουν ριζοσπαστικά; Όλο τους το είναι έχει αναλωθεί σε διαδικτυακές παπαριές και δεν έχουν κουράγιο καν να σκεφτούν. Όσο και να διαβάσει κανείς, άμα δεν το έχει στο αίμα του να δράσει, δεν θα δράσει ποτέ. Φανταστείτε, αν κάποιος είναι έτσι όπως τον περιγράφουμε και συναναστρέφεται διαρκώς με νέρντς και πολιτικά νετρόνια πως θα γίνει!!! Ούτε να το σκέφτεστε!

Τα επιχειρήματα που μπορούμε να ορθώσουμε σαν μαχαίρια απέναντι στους αδρανείς και τους νοητικά άρρωστους και ανίκανους για οποιαδήποτε παράτολμη και ριζοσπαστική δραστηριότητα, σκοπός της οποίας παραμένει πάντοτε η εθνική και κοινωνική επανάσταση είναι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες. Το ίδιο και οι απαντήσεις που μπορούμε να δώσουμε σε όσους διατηρούν απορίες ή αμφιβολίες περί των όσων λέγουμε. Το ραντεβού στους δρόμους της φωτιάς παραμένει πάνω από χρόνους και ιδεατά οδοφράγματα του καθεστώτος!

Ο λόγος μας είναι απλός, ανθρώπινος. Η ξύλινη γλώσσα και οι λεκτικές καρικατούρες μακριά από μας. Η διαχωρισμένη πραγματικότητα, η οποία φαίνεται να ρουφάει σαν άλλη καταβόθρα τους συναγωνιστές, ο γυάλινος και φανταχτερός «εθνικιστικός χώρος» του συμβιβασμού, της υποτέλειας, της αδράνειας, της ύπνωσης, των παρωπίδων, της ειρήνης και της δημοκρατικής νομιμότητας, όλα αυτά μας βρίσκουν στην αντίπερα όχθη.

Για εμάς, όποιος δηλώνει Εθνικιστής και Εθνικοσοσιαλιστής και δεν πράττει τα δέοντα είναι ένα κοινό ανθρώπινο άψυχο παράσιτο. Για εμάς δεν νοείται Εθνικιστής και Εθνικοσοσιαλιστής να αποδέχεται την παθητικότητα που του πλασάρουν τα διάφορα άβγαλτα και πεπειραμένα αφεντικά. Ο βόθρος του «εθνικιστικού χώρου» βρωμάει όσο και τα δακρυγόνα της σάπιας δημοκρατίας τους.

Όσοι διατηρείτε αμόλυντη τη συνείδησή σας, πολεμήστε λυσσαλέα. Όσοι εμμένετε στην υπεκφυγή του καθήκοντος, η λαϊκή οργή θα θερίσει τα κρίματά σας. Όσοι ζωντανοί παραμείνετε στις επάλξεις του αγώνα και μακριά από την ανακύκλωση των βόθρων του «εθνικιστικού χώρου».

Δεν ανήκαμε ποτέ σε αυτόν, δεν ανήκουμε σε αυτόν, δεν θα ανήκουμε ποτέ. Θα ανήκουμε για πάντα στο έθνος και τη φυλή μας. Οι υπόλοιποι ας κρεμαστούν μόνοι τους από τα λουριά των αφεντικών τους.

Πέραν των ιερών οστών των Ελλήνων που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα, εμείς οι ζωντανοί έχουμε καθήκον να παραμείνουμε ζωντανοί τω πνεύματι σε μια εποχή που αλώνει συνειδήσεις και αξίες και απαράβατο καθήκον μας είναι να συντροφεύσουμε στο αιμάτινο ταξίδι της εθνεγερσίας τους νεκρούς ήρωες του ελληνισμού για την λατρεία της θυσίας.

Εμείς είμαστε το πρώτο φως που ανατέλλει μετά την ολική συντριβή του παρόντος. Κανένας συμβιβασμός με το αβίωτο παρόν. Εθνικισμός σημαίνει Πόλεμος!

30 Χρόνια από τη Δολοφονία του Στέλιου Παναγή

 

ΝΙΚΟL FRAU

Η Μνήμη Δεν Σβήνει

Τριάντα χρόνια πέρασαν από την ημέρα που ο 19χρονος εθνοφρουρός Στέλιος Παναγής έπεσε νεκρός από τουρκικά πυρά στην Πράσινη Γραμμή της Κύπρου. Τριάντα χρόνια και η οργή παραμένει ίδια. Ένα παιδί 19 ετών. Ένα παιδί που σε λίγες μέρες θα ολοκλήρωνε τη θητεία του και θα γύριζε στην οικογένειά του. Αντί γι' αυτό, επέστρεψε μέσα σε φέρετρο.

Το πρωί της 3ης Ιουνίου 1996, ο Στέλιος Παναγής βρέθηκε στη νεκρή ζώνη και πυροβολήθηκε θανάσιμα από Τούρκο στρατιώτη. Οι σφαίρες έκοψαν βίαια το νήμα της ζωής ενός νέου ανθρώπου που είχε όνειρα, σχέδια και ολόκληρο το μέλλον μπροστά του.

Κάποιοι θέλουν να ξεχαστούν τέτοιες ιστορίες. Να μπουν στην άκρη. Να θεωρηθούν απλώς μια «παλιά υπόθεση». Όμως για την οικογένειά του, για όσους τον γνώρισαν και για όσους θυμούνται, δεν είναι ούτε παλιά ούτε ξεχασμένη.Τριάντα χρόνια μετά, η μνήμη του παραμένει ζωντανή. Όχι από μίσος, αλλά από χρέος. Γιατί λαός που ξεχνά τους νεκρούς του είναι λαός που ξεχνά την ίδια του την ιστορία. Ο Στέλιος Παναγή δεν ξεχάστηκε. Δεν διαγράφεται. Δεν σβήνει από τη μνήμη μας.

 ΚΑΜΙΑ ΦΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ

Αθάνατος!

Ανέβηκε ολόκληρη η συνέντευξη του Αρχηγού των ΑΜΕ/COMBAT 18 HELLAS

 

Ξανανέβηκε η συνέντευξη του αρχηγού των ΑΜΕ και των Combat 18 ολόκληρη, αφού το βίντεο το έριξαν μόλις ξεπέρασε τις 3.000 προβολές.

Μια κουβέντα που, προφανώς, κάποιοι δεν ήθελαν να μείνει διαθέσιμη. Μιλά για τον εθνικιστικό χώρο, τις δράσεις της οργάνωσης, τι «πρέπει» να γίνει και πώς «πρέπει» να γίνει.

Μια συνέντευξη που συζητήθηκε όσο λίγες και ενόχλησε τσιράκια και χαφιέδες.

Μείνετε συντονισμένοι  έρχονται κι άλλες..

Παρακαλούμε τους συναγωνιστές κάντε ένα like και κάντε μια εγγραφή,διαδώστε όπως κάνατε και την πρώτη φορά.

https://m.youtube.com/watch?v=PxAN3OK5iE0&pp=0gcJCSgLAYcqIYzv

ΝΕΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ / ERNST JÜNGER

 

Μετάφραση: " Ο Άλλος "

Völkischer Beobachter, 23η/24η Ιανουαρίου 1927

Ο νέος εθνικισμός είναι το κεντρικό κίνημα της εποχής μας, ένα κίνημα στο οποίο κάθε οργάνωση πρέπει να ενταχθεί αν δεν θέλει να χάσει την επαφή με τις ζωντανές δυνάμεις της εποχής.

Την αίσθηση της εθνικής πρωτοτυπίας την αποκαλούμε εθνικό αίσθημα. Το εθνικό αίσθημα γίνεται εθνική συνείδηση όταν, ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων γεγονότων, γίνονται φανερές οι διακρίσεις ανάμεσα στην ουσία και στους σκοπούς του έθνους. Το 1914 όλοι βιώσαμε μια ισχυρή έκρηξη εθνικής συνείδησης. Ήταν σε εκείνα τα αξέχαστα χρόνια που γεννήθηκε ο νέος εθνικισμός. Τότε έγινε φανερό σε όλους τι γιγαντιαίο έργο μπορεί να επιτευχθεί αν κάποιος ενσωματωθεί πλήρως με το έθνος, αισθανθεί τη ζωντανή του σύνδεση, που είναι μεγαλύτερη και σημαντικότερη από το μηχανικό άθροισμα των ατόμων.

Αλλά το εθνικό αίσθημα και η εθνική συνείδηση από μόνα τους δεν αρκούν. Πρέπει να συνοδεύονται από θέληση και ετοιμότητα να αγωνιστεί κανείς με όλη του τη δύναμη για την πρωτοτυπία και τα δικαιώματα του έθνους. Αυτή είναι η θέληση για δύναμη που είναι εγγενής σε κάθε υγιή οργανισμό.

Το κράτος δεν είναι παρά η μορφή του έθνους, δεν πρέπει ποτέ να είναι ο σκοπός του έθνους καθεαυτός.

Αν αναρωτηθούμε αν η μορφή του έθνους ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της εποχής, τι είναι αυτό το κράτος μέσα στο οποίο ζούμε τώρα, τότε θα είναι πολύ εύκολο να απαντήσουμε στο ερώτημα λέγοντας ότι είναι το αστικό κράτος. «Ο φιλελευθερισμός» είναι η πιο αγαπημένη λέξη τέτοιων κρατών (και υπάρχουν περισσότερα από λίγα τέτοια στην Ευρώπη από την αρχή του περασμένου αιώνα), μια λέξη που μετά τον Νίτσε απέκτησε μια σάπια γεύση.

Είχαμε ήδη ένα φιλελεύθερο κράτος πριν από τον πόλεμο, με τη μορφή μιας συνταγματικής μοναρχίας. Δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει στοτο κοινοβουλευτικό-φιλελεύθερο σύστημα της Βαϊμάρης. Το τελευταίο του στάδιο είναι το κράτος των δικηγόρων και των γραμματέων των εργατικών συνδικάτων της μικροαστικής τάξης.

Ωστόσο, τα βλαστάρια του μέλλοντος ήδη διαπερνούν το σκληρυμένο του κέλυφος. Σε όλη την Ευρώπη αρχίζει ένα εθνικό έργο εκκαθάρισης του ξεπερασμένου φιλελεύθερου μηχανισμού που ξεψυχά μέσα στη κοινοβουλευτική φλυαρία. Η λέξη «bürger» έχει χάσει το παλιό της βάρος. Μια νέα τάξη ανοίγει τον δρόμο της προς την πολιτική σκηνή και ετοιμάζεται να πάρει την εξουσία στα δικά της χέρια. Είναι η τέταρτη τάξη.

Η τάξη του εργάτη! Και ενώ όλο και περισσότερο μειώνεται η εμπιστοσύνη προς τη λέξη «bürger», η λέξη «εργάτης» ακούγεται ολοένα και δυνατότερα. «Εργάτης» δεν σημαίνει το ίδιο πράγμα με την «εργατική τάξη» έναν όρο του ιστορικού υλισμού, επινοημένο από τον αστό και τον πανεπιστημιακό καθηγητή. Ο εργάτης ως τάξη υπάρχει μόνο μέσα στα όρια ενός ταξικού κράτους, το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το φιλελεύθερο αστικό κράτος με όλα τα κόμματά του, που στην ουσία δεν είναι τίποτε περισσότερο από ταξική εκπροσώπηση. Ωστόσο, όπως ακριβώς το ταξικό κράτος ήρθε να αντικαταστήσει τις δυναστικές μοναρχίες, έτσι και το εθνικιστικό κράτος θα έρθει να αντικαταστήσει το ταξικό κράτος.

Ο εργάτης με τη νέα έννοια σημαίνει μια κοινότητα αίματος όλων των εργατών μέσα στο έθνος και προς όφελος του έθνους. Μόνο αυτή η κοινότητα είναι ικανή να υπερβεί την ασχήμια του καπιταλισμού.

Από εδώ απορρέει ο πιο άμεσος στόχος του νέου εθνικισμού να πάρει τη μορφή του εργατικού κινήματος. Το καθήκον των εργατών έγκειται τότε στην κατανόηση ότι η νίκη στον αγώνα για την ύπαρξή τους μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα στο πλαίσιο του έθνους.

Αυτή τη στιγμή μόνο ένα κράτος υπάρχει στην Ευρώπη, του οποίου η μορφή υπαγορεύεται από τους εθνικιστές εργάτες. Τι μας νοιάζουν οι κακόβουλες επιθέσεις των υποστηρικτών του πολιτισμού, αυτών των λογοτεχνιζόντων δυτικιστών, που έχουν μονοπωλήσει ολόκληρο τον Τύπο μας; Πάρτε αυτό το παράδειγμα μιας απουσίας πνευματικότητας το πρόσφατα εκδοθέν τεύχος του Simplizissimus, στραμμένο εναντίον του Μουσολίνι. Για να πούμε την αλήθεια, υπήρξαν περιπτώσεις βίας, και αυτό ενόχλησε τους κυρίους των φιλελεύθερων κύκλων, όπου, παρά όλες τις διαμάχες, προσπαθούν να αποφεύγουν κάθε σοβαρή σύγκρουση. Ωστόσο, ο πρωταρχικός και πιο έντιμος στόχος του νέου εθνικισμού είναι ακριβώς μια ισχυρή κρατική εξουσία αυστηρά αυταρχικού τύπου. Και αν αυτή η εξουσία δημιουργεί εμπόδια στον δρόμο οποιουδήποτε γραφιά που καταπατά ατιμώρητα το ίδιο του το έθνος μέσα στη λάσπη, με άλλα λόγια αν καταργεί την ελευθερία του Τύπου, μια τέτοια κίνηση μπορεί μόνο να είναι καλοδεχούμενη. Φυσικά μια τέτοια εξουσία θα γίνει αναπόφευκτα ο ορκισμένος εχθρός του κοινοβουλευτισμού.

Η αυστηρή υποταγή της οικονομίας στο κράτος, για την οποία είναι αδύνατο να μιλήσουμε σήμερα (βλέποντας πώς τόσο οι εργοδότες όσο και οι μισθωτοί εργάτες χρησιμοποιούν μόνο την κρατική εξουσία για τους δικούς τους σκοπούς), μια τέτοια υποταγή μπορεί να εγγυηθεί οικονομική ασφάλεια όχι μόνο σε ξεχωριστά άτομα, αλλά σε ολόκληρο τον λαό ως σύνολο.

Έπειτα, το ύψιστο καθήκον του εθνικιστικού κράτους θα είναι η δημιουργία ενός ισχυρού στρατού, εξοπλισμένου με τα πλέον σύγχρονα τεχνικά μέσα. Χάρη στον στρατό οι δίκαιες απαιτήσεις του έθνους θα έχουν βάρος πίσω τους, αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι σε μια κωμική ή τραγική μνησικακία των ταπεινωμένων και προσβεβλημένων. Μόνο με αυτό το ισχυρό επιχείρημα θα είναι δυνατό να αναθεωρηθεί η Συνθήκη των Βερσαλλιών το αληθινό γέννημα του φιλελευθερισμού που παραβιάζει εξωφρενικά την εθνική αρχή.

Οι ακρογωνιαίοι λίθοι στο οικοδόμημα ενός εθνικιστικού κράτους εθνικισμός στην καθαρή του μορφή, σοσιαλισμός, αμυντικές δυνατότητες και αυταρχική δομή. Αυτές οι λέξεις δεν είναι νέες, κι όμως τις εμποτίζουμε με εντελώς νέο νόημα, με την έννοια ότι, όπως καθετί σημαντικό, μπορούν μόνο να γίνουν αισθητές, διότι δεν μπορούν να κατανοηθούν ορθολογικά. Όπως έχει ήδη ειπωθεί, η Ιταλία είναι σήμερα η μόνη χώρα όπου έγινε σοβαρή προσπάθεια να πραγματοποιηθεί αυτή η ιδέα. Μπορεί να ειπωθεί ότι η «Πορεία προς τη Ρώμη» έχει την ίδια σημασία για το νέο ξύπνημα της θέλησης στα βάθη ενός λαού, όπως είχε η άλωση της Βαστίλλης για την αστική τάξη.

Όσο για εμάς, παρά τις μεγάλες απώλειες, η κατάστασή μας είναι πολύ καλύτερη απ’ όσο μπορεί αρχικά να φαίνεται. Παρακαλώ κατανοήστε με σωστά: αυτές οι ευνοϊκές συνθήκες για το έργο του σύγχρονου εθνικισμού μπορούν σε μεγάλο βαθμό να αποδοθούν στην επανάσταση του 1918. Ωστόσο, οι επαναστάτες ήταν οι τελευταίοι απ’ όλους που περίμεναν ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα, αφού η επανάστασή τους ήταν ο τελευταίος βρόμικος θρίαμβος του καταστροφικού μόχθου του φιλελευθερισμού. Ευτυχώς, η ιστορία λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο αποφασιστικός ρόλος σε αυτήν να μην αποδίδεται στα σχέδια αλλά στα αποτελέσματα των πράξεων.

Μιλώντας καθαρά αντικειμενικά, παραμερίζοντας κάθε συναισθηματική σκέψη, τότε στη σημερινή μας κατάσταση η επανάσταση μπορεί να θεωρηθεί μεγάλη ευλογία, αν σκεφτεί κανείς πως συνέβη εξαρχής. Κάθε οργανισμός βρίσκει ευκολότερο να επαναλαμβάνει ήδη οικείες κινήσεις παρά εντελώς νέες και άγνωστες. Ο Γερμανός από τη φύση του δεν είναι επαναστατικός άνθρωπος· διακρίνεται από τον έμφυτο σεβασμό του προς την εξουσία.

Ωστόσο, μια τόσο ισχυρή μετατόπιση όπως η μετάβαση από ένα φιλελεύθερο αστικό κράτος σε ένα κράτος εθνικιστών εργατών μπορεί να συμβεί μόνο μέσω της επαναστατικής οδού. Το σύνταγμα δεν αφήνει περιθώριο ελιγμών. Το γεγονός ότι η επανάσταση του 1918 παρά την προδοσία του έθνους που δεν θα συγχωρεθεί ποτέ πρόδωσε, στην πιο επικίνδυνη στιγμή, το κράτος του Γουλιέλμου, ρίχνει σκιά πάνω στο ίδιο το κράτος που παρήγαγε.

Είναι ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο που ο εθνικισμός έχει το δικαίωμα να αμφισβητεί την πίστη προς το σημερινό κράτος. Είναι εξαιρετικά πιθανό ότι ο εθνικισμός, όπως υπάρχει σήμερα, θα βρισκόταν σε βίαιη αντίθεση προς το καθεστώς του Γουλιέλμου, αλλά αυτή η νέα αντιπολίτευση εμφανίζεται σε εμάς ακόμη πιο ξεκάθαρη και δραστήρια. Χάρη σε αυτήν αρχίσαμε για πρώτη φορά να συζητούμε σοβαρά την ιδέα μιας εθνικιστικής επανάστασης.

Ένα άλλο θετικό αποτέλεσμα της Επανάστασης του Νοεμβρίου για τον εθνικισμό συνίσταται στο ότι άνοιξε τον δρόμο για τον εθνικισμό, εκπληρώνοντας γι’ αυτόν το έργο το οποίο τότε ήταν ανίκανος να επιτύχει μόνος του. Ας θυμηθούμε τη νεολαία του 1813: η θέλησή τους για μια Μεγάλη Γερμανία δεν μπορούσε να αντέξει την αντιπαράθεση με το δυναστικό καθεστώς!

Ας σκεφτούμε, για παράδειγμα, πώς θα είχε αντιδράσει ο Οίκος των Αψβούργων στις εθνικιστικές απαιτήσεις! Αυτός είναι ο λόγος που μπορούμε μόνο να καλωσορίσουμε την τάση προς τη συγκέντρωση της εξουσίας, αφού ένα εθνικιστικό κράτος απαιτεί ιεραρχία σταθερά δεμένη με μία και μόνη προσωπικότητα.

Ομοίως, δεν πρέπει κανείς να υποτιμά τον στρατό των δυσαρεστημένων, που γεννήθηκε από τη Νοεμβριανή εξέγερση. Δεν επρόκειτο πλέον για ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα, και το ιδεαλιστικό δυναμικό του φιλελευθερισμού είχε ήδη φθαρεί σημαντικά. Ο όχλος αρκούνταν στις υποσχέσεις υλικών αγαθών — «ειρήνη, ελευθερία, ψωμί!»

Χρειάζεται πράγματι να υπενθυμιστεί πόσο καλά πραγματοποιήθηκαν αυτές οι υποσχέσεις;

Μπορούμε ψύχραιμα να ισχυριστούμε ότι ζούμε σε ένα κράτος με το οποίο κανείς δεν είναι ικανοποιημένος, με πιθανή εξαίρεση μια χούφτα ανθρώπων που επωφελήθηκαν από την επανάσταση. Ολόκληρη η σαθρή του δομή συγκρατείται αποκλειστικά από την κομματική διαμάχη, και κανένα από αυτά τα κόμματα δεν είναι ικανό να βάλει τέλος σε αυτή την κατάσταση πραγμάτων.

Λοιπόν, το θεμέλιο για μια αληθινή γερμανική επανάσταση είναι έτοιμο. Δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να αποκτώνται βασιλικές παραχωρήσεις ή να βελτιώνεται το φιλελεύθερο σύνταγμα μέσω συζήτησης. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να αναλάβουμε το ρίσκο και να πάρουμε το σύνολο. Αλλά πού θα βρούμε τις δυνάμεις που είναι έτοιμες να αναλάβουν ένα τέτοιο έργο;

Προφανώς τα κόμματα δεν θα μας βοηθήσουν! Ακόμη κι αν ένα από τα μεγάλα κόμματα μπορούσε να πραγματοποιήσει πραξικόπημα, η εξουσία δεν θα βρισκόταν στα χέρια της Γερμανίας αλλά στα χέρια των συμφερόντων μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας.

Όχι, τα κόμματα δεν συγκαταλέγονται στους εκλεκτούς. Κι όμως, όπως ακριβώς ο νέος τύπος του στρατιώτη-εργάτη έρχεται να αντικαταστήσει την ετοιμοθάνατη αστική τάξη, έτσι πίσω από την πρόσοψη της κομματικής πάλης θα διαμορφωθούν εντελώς νέες δυνάμεις.

Μιλώ για ακολουθίες (retinues) που καλούνται να υπηρετήσουν στα όργανα του εθνικιστικού αγώνα.

Τα κόμματα, ως όργανα της αστικής τάξης, βασίζονται στην καθολική ψηφοφορία.

Οι ακολουθίες, αντίθετα, θεμελιώνονται στο καθήκον της πίστης προς τον ηγέτη (führer). Η δύναμη των κομμάτων βρίσκεται στα εκλογικά ψηφοδέλτια η δύναμη των ακολουθιών βρίσκεται στο επίπεδο της στρατιωτικής τους πειθαρχίας.

Τα κόμματα, ως φιλελεύθερος σχηματισμός, εκπροσωπούν πρωτίστως τα συμφέροντα των ιδιοκτητών ή εκείνων που στερούνται ιδιοκτησίας.

Οι ακολουθίες, ως ενώσεις αίματος, εκπροσωπούν πρωτίστως τους σκοπούς που είναι εγγενείς στο αίμα.

Τα κόμματα δεν έχουν αυταρχικό ηγέτη, ενώ η κρουστική δύναμη μιας ακολουθίας συγκεντρώνεται σε μία και μοναδική προσωπικότητα.

Εμείς οι Γερμανοί δεν μπορούμε να παραπονεθούμε για έλλειψη ακολουθιών. Αντίθετα, φαίνεται πως υπάρχουν υπερβολικά πολλές από αυτές. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να έχουμε υπόψη μας: σήμερα η εσωτερική δομή συγκεκριμένων ακολουθιών εξακολουθεί να είναι υπερβολικά ποικίλη.

Το πνεύμα του σύγχρονου εργάτη επικρατεί ήδη σε μερικές από αυτές, προσδίδοντάς τους τον τυπικό εθνικο-επαναστατικό και κοινωνικο-επαναστατικό χαρακτήρα, ενώ σε άλλες οι ιδέες ενός ταξικού κράτους δεν έχουν ακόμη ξεπεραστεί πλήρως.

Εξαρτημένες από τις αντιλήψεις της περασμένης εποχής, φλερτάρουν με κόμματα, με πατριαρχικές μορφές «οικονομία, εργοστασιακά συνδικάτα και συνεργασία μέσα στο πλαίσιο του φιλελεύθερου κράτους του αρχιεχθρού των εθνικών δυνάμεων. Ωστόσο φαίνεται ότι ακριβώς τώρα άρχισαν να συμβαίνουν σοβαρές αλλαγές παντού. Ακόμη και ανάμεσα στους πιο αντιδραστικούς κύκλους εμφανίζεται μια νεαρή εθνικιστική αντιπολίτευση που αργά ή γρήγορα θα πετύχει τη νίκη επειδή είναι μέσα στη νεολαία που γεννιέται η κατανόηση των νέων καθηκόντων.

Ωστόσο και αυτό μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικό τελευταία ακόμη και μέσα στη μαρξιστική εργατική τάξη άρχισαν να εμφανίζονται νέοι εργατικοί ηγέτες, που δεν είναι ξένοι προς το εθνικιστικό ζήτημα και οι ομιλίες τους ήδη διαφέρουν ελάχιστα από τις ομιλίες των εθνικιστών στα μαχητικά συνδικάτα. Αυτός ο δρόμος μάς οδηγεί βαθιά μέσα στους εργάτες. Διότι αν ο εθνικισμός, στον αγώνα του για εξουσία, χρειάζεται στρατιωτικούς ηγέτες, τότε χρειάζεται εργατικούς ηγέτες για να πραγματοποιήσει τις οικονομικές του απαιτήσεις.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ολόκληρη η ανθίζουσα ποικιλία ιδεών και κινημάτων κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα αισθανθεί την ανάγκη να ευθυγραμμιστεί και να αναζητήσει αμοιβαία υποστήριξη. Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι μόλις σχηματιστεί ένα ενιαίο κέντρο του κινήματος, είτε στο πρόσωπο ενός Führer είτε με τη μορφή κάποιας ένωσης εργατικών ηγετών, τότε τόσο τα απομονωμένα άτομα όσο και οι κλειστές ομάδες δεν θα μπορέσουν να αντισταθούν στο ισχυρό κεντρομόλο κίνημα.

Μια νέα κοσμοθεωρία γεννιέται μπροστά στα ίδια μας τα μάτια και ήδη διεισδύει στις καρδιές της νέας γενιάς. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η γενιά θα είναι ικανή να πραγματοποιήσει με άλλους τρόπους εκείνο που η μοίρα δεν επέτρεψε να συμβεί στα πεδία των μεγάλων μαχών!»

Όταν οι Ριζοσπάστες εθνικιστές / εθνικοσοσιαλιστες έκαναν δράσεις υπέρ του Έλληνα Εργάτη κατά του καπιταλισμού με έργα όχι με λόγια.

Μάθημα κινηματικής ιστορίας, ώστε οι νέοι συναγωνιστές να μην τρώνε κουτόχορτο ούτε από τους διασπαστές «γκουρού» του χώρου ούτε από τους νεοταξίτες αριστερούς/αναρχικούς.

Ακολουθεί παλαιότερη ανάληψη ευθύνης (από τις πρώτες) από τα αρχεία των ΑΜΕ/C18 στο κυριακάτικο σχολείο μεταναστών. Επίθεση που είχε γίνει υπέρ του Έλληνα εργάτη, κατά του καπιταλισμού και της λαθρομετανάστευσης.

Καθώς την έμπρακτη αλληλεγγύη με ουσιώδεις δράσεις στον Περίανδρο.

Ο μόνος σοσιαλισμός είναι ο εθνικός.

Μαύρος Μαιανδρος/Φόβος 

Ανάληψη ευθύνης για την δεύτερη επίθεσή μας στο Κυριακάτικο σχολείο μεταναστών.

Την πρώτη φορά που επιτεθήκαμε, τα ξημερώματα της Πέμπτης 27 Ιανουαρίου 2011, ήταν μια φιλική προσέγγιση γνωριμίας. Τη βγάλατε καθαρή μόνο με 3 μολότοφ, που μαύρισε μόνο λίγο τον τοίχο σας, αλλά δεν σας έφτανε. Θέλατε να κάνετε και δηλώσεις για ψευδές περιστατικό. Τώρα όμως ελπίζουμε να σας έγινε μάθημα και να ξέρετε ότι δεν μας τρομάζουν ούτε οι φίλοι σας οι μπάτσοι, που περιπολούν συνέχεια στο μέρος αυτό. Βλέπεις ότι, όταν δεν μπορείς να πολεμήσεις ο ίδιος, το αναθέτεις στη μικροαστική κρατική καταστολή.

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την επίθεση που δέχτηκε, για δεύτερη φορά, το υποτιθέμενο δημαγωγικό κυριακάτικο σχολείο μεταναστών, την Κυριακή 30/1/2011 και ώρα 1:00 π.μ., σε αυτή τη φωλιά όπου τα ανθρώπινα λιποτακτικά τετράποδα μαθαίνουν την έννοια του να είσαι μαριονέτα του κράτους. Σε αυτό, βέβαια, βοηθάνε και οι νεοταξικοί αριστεροί, που είναι οι απόλυτοι σύμμαχοι του καπιταλιστικού καθεστώτος, για να ρίχνουν και να εξαθλιώνουν τους Έλληνες εργάτες. Πριν τα νεοταξικά αριστερά καθάρματα και τα ακροδεξιά τσουτσέκια μας κατηγορήσουν και μας συγκρίνουν με διάφορα κόμματά τους, τους λέμε ότι η προβοκάτσια τους δεν θα περάσει. Τα 300 εξαθλιωμένα «προλεταριάτα», για εσάς σκουπίδια, για εμάς, που μαζί με εσάς τα αντιρατσιστικά γουρούνια κάνανε κατάληψη στη Νομική Αθηνών και μετά μεταφέρθηκαν σε νεοκλασικό στην Πατησίων, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να αυτοπυρποληθούν και να σταματήσουν να αναπνέουν από μόνοι τους.

Όλοι οι Έλληνες να εξεγερθούν για την κατάσταση στην οποία μας έχουν φέρει αυτοί και τα αφεντικά τους. Δεν θα τσαλακώσουμε άλλο την αξιοπρέπειά μας, δεν θα ρισκάρουμε άλλο το μέλλον των παιδιών μας. Η ελληνική εργατική τάξη να ξεσηκωθεί. Ο αγώνας θα είναι εθνικιστικός και η νίκη ελληνική, και οι κρεμάλες σας σίγουρες.

ΥΓ. Δόξα και τιμή στον Περίανδρο.

ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ, ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;

Οι "καλές" απειλές της Δημοκρατίας με χαστούκια και σπασίματα απο αναρχοπιθηκια 

Οι "κακές " απειλές της Δημοκρατίας με φυλλάδια και mail απο εθνικιστές.

Έχουμε να κάνουμε με "καλές" απειλές και "κακές" απειλές. Το 2022 τα παιδιά της ΕΝΕΘ έκαναν παρέμβαση σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για έναν καρκινοπαθή και την ταλαιπωρία όλων των νοσηλευομένων. 

Όλοι ξέρουμε πώς λειτουργεί το "λάδι" στους γιατρούς για να σε προσέξουν. Τους βάφτισαν εγκληματίες, τους έριξαν σε μπουντρούμι, τους ξεφτίλισαν σε ατομικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Η παρέμβασή τους; Τρικάκια και mail. Αυτή είναι μια εγκληματική παρέμβαση σύμφωνα με την ελληνική δημοκρατική δικαιοσύνη. 

Ερχόμαστε στις πολλές παρεμβάσεις της νεοταξιτικής εμετικής οργάνωσης του Ρουβίκωνα. Μπήκαν μέσα σε ιατρείο, έδωσαν χαστούκια στον γιατρό που φέρεται να έπαιρνε φακελάκι (φυσικά πράγματα κατάπτυστα τα φακελάκια, δεν το συζητάμε).

 Του έσπασαν το ιατρείο και τον ξαναχαστούκισαν για παραδειγματισμό. Αυτό ήταν μια "καλή απειλή" για την ταξική τους κοινωνία και τη μικροαστική δικαιοσύνη. Το βαρέλι δεν έχει πάτο. Ίδια "παραπτώματα", διαφορετικές μεταχειρίσεις από τη δικαιοσύνη, που όχι μόνο είναι τυφλή, είναι κουφή και είναι με τσέπες μεγάλες. Αυτή είναι η δημοκρατία σας. 

 

Το ερώτημα είναι πώς είναι δυνατόν παρόμοιας φύσης παρεμβάσεις να αντιμετωπίζονται με τόσο άνισο τρόπο από το ίδιο δημοκρατικό σύστημα.

Όταν η δικαιοσύνη φαίνεται να μην εφαρμόζει ενιαίο μέτρο κρίσης και η αυστηρότητα δεν είναι σταθερή αλλά επιλεκτική.

Είναι εντυπωσιακό πόσο ευέλικτη γίνεται η έννοια της σοβαρότητας, ανάλογα με το ποιος κάνει τι και σε ποιον.

Το ίδιο «σύστημα δικαιοσύνης» που μπορεί να εξαντλεί την αυστηρότητά του σε συμβολικές ενέργειες, εμφανίζεται ξαφνικά με εξαιρετική ικανότητα κατανόησης όταν οι πράξεις περνούν από το επίπεδο του συμβολισμού στο επίπεδο της ωμής πράξης.

ΧΦΤΟΥ ΣΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΝΕΘ.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ

 

ΟΛ.ΑΝ/ ΕΡΜΕ - ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ - FREE ENETH 

Οι Συναγωνιστές μετά απο χρόνια σιωπής στέλνουν το μήνυμά τους.  ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ

Για τους δικαστές και το κράτος αφιερώνουμε αυτό απο την απολογία του Σωκράτη.

«οὗτοι δ’ οὕτως πιθανῶς ἔλεγον, ὥστε ὀλίγου ἐμαυτοῦ ἐπελαθόμην· καίτοι οὐδὲν ἀληθὲς εἰρήκασιν.»

(Αυτοί μίλησαν τόσο πειστικά, που λίγο έλειψε να ξεχάσω ποιος είμαι κι όμως δεν είπαν ούτε μία αλήθεια.)

«οὐ δι’ ἀπορίαν λόγων ἑάλωκα, ἀλλὰ δι’ ἀναισχυντίαν τοῦ μὴ ἐθέλειν λέγειν τὰ πρὸς ὑμᾶς χαριζόμενα.»

(Δεν καταδικάστηκα επειδή δεν είχα λόγια, αλλά επειδή δεν δέχτηκα να πω όσα θα σας κολάκευαν.)

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ 

FREE ENEΘ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ/ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ

KAΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΕΘ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)

C18 ΑΜΕΡΙΚΗΣ / ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ
FREE ENETH

               ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ.

                FREE ENETH --C18--

Τα μέλη της εθνικιστικής νεολαίας της Θεσσαλονίκης, της ελληνικής ομάδας που κατά την τελευταία δεκαετία υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αντιπάλους των αντιφασιστών στην Ελλάδα, βρέθηκαν στο στόχαστρο του κράτους, το οποίο το τελευταίο διάστημα τους φυλακίζει και τους διώκει σε συνεργασία με αυτούς τους ίδιους αντιφασίστες.

Ελευθερία στην ΕΝΕΘ!

Ελευθερία σε όλους τους εθνικιστές της Ευρώπης!

Ανατροπή!

http://Prevrat.hr

Πολωνία:

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ 

WBGda

Ρουμανική στήριξη προς τους Έλληνες  κρατούμενους της ΕΝΕΘ, από τις ομάδες των Camarazi Romania και των Honor et patria

Romanian support for greek political prisoners of Eneth, from groups Camarazi Romania and Honor et patria

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ ΑΠΟ ΠΟΛΩΝΟΥΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ CSB (Czarne Szczury Bytom)

Ιταλοί Συναγωνιστές:

Λευτεριά στην ΕΝΕΘ

https://sezioneberta.it

Από Ultras Mostar (Βοσνία)

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΘ /FREE ENETH απο Μαυροβούνιο.

Απο τους Ultras Varvari Podgorica, στήριξη στους φυλακισμένους Εθνικιστές της ΕΝΕΘ.
🇬🇷🇲🇪

FREE ENETH from Montenegro.

 From the Ultras Varvari Podgorica, support for the imprisoned Nationalists of ENETH. 
🇬🇷🇲🇪




Υγ. Η ανάρτηση θα ανανεώνεται συνέχεια.