Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ

 

28 ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Οι Μαχητές της 28 Ουκρανίας άφησαν για λίγο το μέτωπο του πολέμου για να δείξουν την αλληλεγγύη τους στους Έλληνες με σαφές μήνυμα κατά των Τούρκων. 

Στεκόμαστε με την Ελλάδα / Κάτω η Τουρκία λένε οι Ουκρανοί συναγωνιστές.

28 Ουκρανίας 

Ευχαριστούμε αδέρφια.

 

Η οργάνωση Honor et patria απο Ρουμανία φωνάζει: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ - ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

 

Μάχη του Πέτα: Η κοινή θυσία Ελλήνων και Πολωνών για την ελευθερία

 

Της Nikol Frau

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν αποτέλεσε μόνο έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων, αλλά εξελίχθηκε πολύ γρήγορα σε μια υπόθεση που συγκίνησε ολόκληρη την Ευρώπη. Ανάμεσα στους εκατοντάδες Φιλέλληνες που εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους για να πολεμήσουν στο πλευρό των επαναστατημένων Ελλήνων, ιδιαίτερη θέση κατέχουν οι Πολωνοί εθελοντές. Η σημαντικότερη στιγμή της κοινής αυτής ιστορίας γράφτηκε στη Μάχη του Πέτα, στις 16 Ιουλίου του 1822, όταν Έλληνες και Πολωνοί πολέμησαν μαζί απέναντι στις δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αφήνοντας πίσω τους μια παρακαταθήκη αδελφοσύνης και κοινής θυσίας. Την περίοδο εκείνη η κατάσταση στην Ήπειρο ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη. Οι Σουλιώτες συνέχιζαν τον αγώνα τους απέναντι στις ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις, ενώ η προσωρινή ελληνική διοίκηση επιδίωκε να οργανώσει μια εκστρατεία που θα ενίσχυε το μέτωπο της δυτικής Ελλάδας και θα εξασφάλιζε τη διατήρηση της Επανάστασης στην περιοχή. Επικεφαλής της εκστρατείας τέθηκε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο οποίος διέθετε τόσο άτακτα ελληνικά σώματα όσο και το νεοσύστατο Τακτικό Σώμα, υπό τη διοίκηση του Ιταλού φιλέλληνα Πιέτρο Ταρέλλα. Μαζί τους βρισκόταν και το Τάγμα των Φιλελλήνων, αποτελούμενο από εθελοντές αξιωματικούς και στρατιώτες προερχόμενους από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Ανάμεσα στους Φιλέλληνες ξεχώριζαν οι Πολωνοί. Εκείνη την εποχή η Πολωνία δεν υπήρχε ως ανεξάρτητο κράτος, καθώς είχε διαμελιστεί μεταξύ της Ρωσίας, της Πρωσίας και της Αυστρίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Πολλοί Πολωνοί αξιωματικοί, έχοντας ήδη αποκτήσει σημαντική στρατιωτική εμπειρία στους Ναπολεόντειους Πολέμους, έβλεπαν στον ελληνικό αγώνα μια αντανάκλαση της δικής τους επιθυμίας για εθνική απελευθέρωση. Για αυτούς, η Ελλάδα δεν ήταν απλώς μια μακρινή χώρα, αλλά ένας λαός που αγωνιζόταν για τα ίδια ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της εθνικής αξιοπρέπειας που ποθούσε και ο πολωνικός λαός. Στη Μάχη του Πέτα συμμετείχαν περισσότεροι από δέκα Πολωνοί Φιλέλληνες, ενώ αρκετές ιστορικές μελέτες εκτιμούν ότι ο πραγματικός αριθμός τους ήταν ακόμη μεγαλύτερος. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ο λοχαγός Φραντσίσεκ Μιεζεγιέφσκι, ο οποίος διοικούσε έναν από τους λόχους του Τάγματος των Φιλελλήνων. Οι Πολωνοί, όπως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εθελοντές, είχαν επιλέξει συνειδητά να αφήσουν τις πατρίδες τους και να πολεμήσουν στην Ελλάδα, χωρίς να προσδοκούν προσωπικά οφέλη, αλλά καθοδηγούμενοι από την πίστη τους ότι η ελευθερία ενός λαού αποτελεί κοινή υπόθεση όλων των λαών που στερούνται την ανεξαρτησία τους.

Στις 4 Ιουλίου 1822 οι ελληνικές και φιλελληνικές δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον στρατό του Κιουταχή πασά στο χωριό Πέτα της Άρτας. Κατά τις πρώτες ώρες της σύγκρουσης οι ελληνικές θέσεις άντεξαν στην πίεση, όμως η μάχη άλλαξε δραματικά όταν ορισμένα άτακτα σώματα εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν κενά στην αμυντική διάταξη. Οι οθωμανικές δυνάμεις εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία, περικύκλωσαν το Τακτικό Σώμα και το Τάγμα των Φιλελλήνων και εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση. Όταν οι ελληνικές γραμμές άρχισαν να καταρρέουν, μια ομάδα Πολωνών Φιλελλήνων υπό τον λοχαγό Φραντσίσεκ Μιεζεγιέφσκι οχυρώθηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Πέτα. Σύμφωνα με μεταγενέστερες μαρτυρίες και την τοπική παράδοση, συνέχισαν την αντίστασή τους ακόμη και από τη στέγη του ναού, πολεμώντας μέχρι την εξάντληση των πυρομαχικών τους. Όταν πλέον δεν είχαν άλλα μέσα άμυνας, συνέχισαν να μάχονται με λόγχες και ξίφη, ενώ η αντίστασή τους υπήρξε τόσο σθεναρή ώστε οι Οθωμανοί κατέφυγαν ακόμη και στην πυρπόληση της εκκλησίας για να κάμψουν την άμυνά τους. Οι περισσότεροι από τους υπερασπιστές έπεσαν μαχόμενοι μέχρι την τελευταία τους πνοή, μετατρέποντας τον ναό του Αγίου Γεωργίου σε διαχρονικό σύμβολο της κοινής θυσίας Ελλήνων και Πολωνών. Η μάχη κατέληξε σε βαριά ήττα για τις ελληνικές δυνάμεις. Το Τάγμα των Φιλελλήνων σχεδόν εξοντώθηκε, ενώ η αποτυχία της εκστρατείας επέτρεψε στους Οθωμανούς να ενισχύσουν τη θέση τους στην Ήπειρο και δυσχέρανε σημαντικά την προσπάθεια διατήρησης της Επανάστασης στη δυτική Ελλάδα. Παρ' όλα αυτά, η αυτοθυσία των Φιλελλήνων συγκλόνισε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το φιλελληνικό κίνημα, το οποίο τα επόμενα χρόνια συνέβαλε καθοριστικά στην πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη του ελληνικού αγώνα.

Η συμμετοχή των Πολωνών στη Μάχη του Πέτα αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της ιστορικής φιλίας Ελλάδας και Πολωνίας. Οι Πολωνοί Φιλέλληνες δεν πολέμησαν για κατακτήσεις ή προσωπικά συμφέροντα, αλλά επειδή αναγνώριζαν στον ελληνικό αγώνα τον δικό τους διαχρονικό πόθο για ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία. Η κοινή θυσία Ελλήνων και Πολωνών στο πεδίο της μάχης δημιούργησε έναν δεσμό που ξεπέρασε τα σύνορα και τον χρόνο, αποτελώντας μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς στις σχέσεις των δύο λαών. Περισσότερα από διακόσια χρόνια μετά, η Μάχη του Πέτα εξακολουθεί να υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν ήταν ποτέ υπόθεση ενός μόνο έθνους. Η κοινή στάση Ελλήνων και Πολωνών απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικότερες εκφράσεις της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης του 19ου αιώνα και αποδεικνύει ότι οι δεσμοί ανάμεσα στους δύο λαούς οικοδομήθηκαν όχι μόνο μέσα από τη διπλωματία, αλλά κυρίως μέσα από τη θυσία ανθρώπων που αγωνίστηκαν και έπεσαν μαζί υπερασπιζόμενοι το ίδιο ιδανικό: την ελευθερία.